-Całkiem nieźle-mruknęłam do Siebie Wydłużyłam bieg i zrównałam się z nim-całkiem nieźle biegasz powiedziałam a teraz lepiej paczmy na dr...- nie dokończyłam bo się potknęłam pewnie o kamień straciłam równowagę i pociągnęłam Alana za sobą
-Nic ci się nie stało ? -szybko wstał- Żyjesz ?
Nie nie-powiedziałam szybko wstałam ale poczułam lekki ból w kostce-Przepraszam powinnam była patrzeć na drogę
-Spokojnie, nic się nie stało. Na pewno wszystko w porządku ?
-Tak tylko lekko kostka boli ale to nic-powiedziałam zrobiłam krok do przodu i lekko się podłamałam ale nie mogę dać po sobie poznać że jestem słaba. Podeszłam do kantu wodospadu-To Ci chciałam pokazać to jest wodospad naszej watahy
-Tak racja pięknie tutaj.
Rozglądał się dookoła uważnie oglądając tereny i usiadł wsłuchując się w plusk wody. Potem z powrotem spojrzał na Amy.
-Widzę że cię jednak boli...
Spojrzałam na niego pytająco-To nic takiego przejdzie-powiedziałam odeszłam parę kroków tyłem- Nad tym wodospadem można robić również to-powiedziałam. Zaczęłam biec z całej siły w stronę kantu zbocza i wykonałam skok z fikołkiem i piruetem i w skoczyłam do wody-Teraz twoja kolej śmiało skacz
Wilk zawahał się ale po chwili skoczył i wpadł z dużą prędkością do wody, która wyskoczyła w górę.
-Niezła zabawa!
-Niezły plusk-powiedziałam z uśmiechem.Poczułam jak mi w brzuchu burczy i to doszyć głośno zarumieniłam się miałam również nadzieje że on tego nie słyszał-Jesteś głodny- zapytałam
-Troszkę. I słyszę że ty też-uśmiechnął się- Mam bardzo dobry słuch i słyszę praktycznie wszystko.
Uśmiechnął się i wyszedł z wody.
-Zarumieniłam się jeszcze bardziej i wyszłam za nim z wody-No właśnie widzę że masz bardzo dobry słuch-uśmiechnęłam się trzeba się ogrzać zimno mi zostaniesz tutaj chwilę idę po drewno na opał-zapytałam
-Ok poczekam, a może lepiej ci pomogę ?
-Dziękuje sama bym to zbierała z jakąś godzinę-uśmiechnęłam się-W lesie powinny być jakieś kawałki drewna powiedziałam- chodźmy
-Proszę bardzo.
Wilk podreptał w ślad za Amy.
Kiedy byliśmy w lesie zobaczyłam ładny stosik drewna-Alan pacz jak na zawołanie drewno ułożone w stos chodź-powiedziałam zaczęłam iść w stronę stosu drewna-Kurcze ta kostka mnie dobije zaraz-powiedziałam do Siebie
-Mówiłem że cię boli. Lepiej ty tu zostań a ja pójdę poszukać czegoś to jedzenia.
-Dobrze-odpowiedziałam-to w tym czasie rozpalę ogień.Tylko spojrzałam na drewno a ono się zapaliło-gotowe to ja tu poczekam-położyłam się
-Ok, wrócę za chwilę.
Wilk zniknął w mroku. Po kilku minutach tropienia i chowania się w wysokiej trawie zauważył sarnę, którą upolował z łatwością wskakując jej na plecy. Przyniósł ją dla Amy
-Proszę.
Dziękuje-powiedziałam uśmiechając się przy tym.Jednym szybkim ruchem wyrwałam kawałek mięsa a resztę podsunęłam Alanowi-Smacznego powiedziałam
-Dziękuję, ale możesz zjeść wszystko. Powiedziałem ze jestem głodny tylko dlatego, że wiedziałem ze ty byłaś-- uśmiechnął się.
Spojrzałam na niego wilkiem-Co za dżentelmen-uśmiechnęłam się przy tym ale mnie też nie oszukasz umiem rozszyfrować czyjeś oczy-wstałam i podeszłam do niego i popatrzyłam mu w oczy-widzę kiedy ktoś ściemnia więc nie ściemniaj-zaśmiałam się
Wilk zaśmiał się.
-Staram się nie kłamać tym, którzy nie kłamią mi.
Czy ja kłamie- zapytałam z uśmiechem
-Nie. Więc i ja nie kłamię tobie -uśmiechnął się
Również się uśmiechnęłam-Więc możesz spokojnie zjeść ja się położę i wykombinuję co mam zrobić z kostką-powiedziałam
Wilk zjadł trochę, oblizał się i powiedział : -Może cię zaniosę ?
-O nie nie dam się tak łatwo dam sama rade iść-uśmiechnęłam się-patrz dam rade sama iść-wstałam i zaczęłam iść w stronę jaskiń poczułam ból w kostce i się lekko podłamałam ale natychmiast się wyprostowałam i zaczęłam ść dalej
--Może jednak ci pomogę? Widzę że cię boli i nie udawaj ze nie.
No dobrze nie będę udawać boli tylko trochę będę musiała iść wolniej a co do pomocy jestem zbyt ciężka
-Nie prawda. Bez problemu cię uniosę! -powiedział z dumą
-Jesteś pewien-zapytałam-Może jestem mała ale trochę ważę
-Na pewno...
uśmiechnęłam się-dziękuje za pomoc jak już będę za ciężka powiedz mi ja zejdę i dojdę ten kawałek
-Ok nie trzeba
Wziął Amy na plecy
Powiedz tylko gdzie mam iść.
O tam-wskazałam łapą ciemne miejsce w lesie-Do rozwidlenia dróg i potem w prawo i prosto-oparłam głowę o jego bark-opowiesz mi coś o Sobie- zapytałam
Ruszył we wskazanym kierunku.
-Co chcesz wiedzieć ?
-A mianowicie wybacz że pytam w prost ale gdzie wasi rodzice
-Nie ma. Zginęli
-Oh wybacz tak mi przykro-powiedziałam-pewnie musi być wam ciężko
-Na początku było, ale idzie przywyknąć
-wiem coś o tym też straciłam rodziców tylko że ich zabił człowiek.też miałam siostrę bliźniaczkę ale do dziś jej nie odnalazłam.Miałam najlepszego przyjaciela pod słońcem miał na imię Kevin.Pamiętam jak by to było wczoraj nasze wspólne zabawy na łące a teraz to tylko wspomnienia...-poczułam jak łza spływa mi po policzku a dalej wniknęła w sierść Alana-Czasami chciała bym móc cofnąć się w czasie i wszystko naprawić
-Czasami lepiej nie cofać się w czasie. Po prostu tak było zaplanowane i tak się stało. Żeby żyli , pewnie nie założyłabyś tej watahy.
-Pewnie nie-powiedziałam- Teraz kiedy myślę o nich Przed moimi oczyma pojawia się obraz mojej rodziny.szczęśliwej rodziny-W tym momencie nie mogłam powstrzymać potoku łez który zaczął płynąć ciurkiem po moim policzku.Przekręciłam lekko łeb żeby Alan nie zobaczył moich łez.Nie chciałam żeby myślał że jestem słaba-O to już tutaj patrz moja jaskinia-zawołałam
Alan wszedł do środka i położył waderę na podłodze.
-Spokojnie, każdy ma prawo do płaczu...
-spojrzałam na niego pytająco-czy ty widziałeś mo....-domyśliłam się pewnie ze widział.Wstałam i podeszłam do niego- Dziękuje za pomoc -uśmiechnęam się-Jeśli chcesz możesz spędzić noc tutaj jaskinia jest dość duża a do swojej kwatery pewnie masz daleko.A już zapadła noc
-Trochę daleko, chętnie bym został ale... Boję się zostawić siostrę samą..
-spokojnie rozumiem-powiedziałam-jeszcze raz dziękuje za pomoc-był dość blisko mnie nie zdając sobie sprawy co robię przytuliłam go
1 min później wróciłam do rzeczywistości i oderwałam się od niego -eem wybacz
Wilk zdziwił się. Po chwili odparł : -Nic się nie stało.
Uśmiechnął się i poszedł w kierunku wyjścia.
-Śpij dobrze
-Zarumienić się jeszcze bardziej niż ja teraz się chyba nie dało również się uśmiechnęłam-nawzajem-W tym samym momencie księżyc wyszedł z zza chmur oświecając moja sierść.Ta pod wpływem światła księżyca zmieniła kolor na fioletowy.-Pozdrów ode mnie siostrę uśmiechnęłam się i położyłam na ziemi
-Wow, to było piękne. Ok przekażę i jeszcze raz przepraszam- i odszedł.
-Piękne-zapytałam sama siebie-gdyby on wiedział co się dzieje z moją sierścią pod wpływem światła odbijającego się od wody-Uśmiechnęłam się-Teraz trzeba tylko czekać do rana żeby go znowu spotkać-ułożyłam się wygodniej i zasnęłam
