Biegłam przez las goniąc wyjątkowo szybką sarnę. Zapuściłam się dalej niż kiedykolwiek wcześniej, chcąc dopaść moją ofiarę. Wsłuchiwałam się w pieśń moich łap nabierając tempa. Już, już miałam ją dogonić, gdy nagle tuż przede mną stanął jakiś duży, ciemny kształt, tarasując mi drogę. W szale rozpędu nie zdołałabym się zatrzymać ani gwałtownie skręcić, więc przeskoczyłam nad kształtem. Chcąc się pozbyć energii rozpędu i szybko się zatrzymać skoczyłam na drzewo z prawej odbijając się od niego w stronę kolejnego. Powtórzyłam ten manewr trzy razy, skoczyłam na drzewo naprzeciwko dziwnego kształtu i robiąc spiralę w powietrzu, stanęłam. Ze zdziwieniem stwierdziłam, że na przeszkodzie stanął mi ogromny basior. Był cały czarny i wyglądał jakby był pod wpływem ataku furii. Wyglądał niesamowicie, a jednocześnie przerażająco patrząc na mnie z chęcią mordu w oczach. Nie zastanawiając się długo przyłożyłamswoje czoło do jego czoła, odbierając mu całą złą energię i absorbując ją w sobie. Obcy wilk zrobił się biały i zaczął odzyskiwać świadomość, ale ja też zaczęłam się przemieniać. Moje futro zrobiło się czarne jak bezgwiezdna noc, pazyry i kły wydłużyły się niebezpieczne, a sylwetka zrobiła się koścista i bardziej giętka. Nawet oczy zmieniły barwę na czerwoną, sprawiając wrażenie zalanych krwią. Zerwałam się do biegu namierzając pierwszą lepszą ofiarę. Buł to jeleń, pasący się na skraju pobliskiej polany. Dopadłam go w mgnieniu wilczego oka, zaciskając swoje mordercze szczęki na jego gardle. Zła energia opuściła mnie wraz ze śmiercią jelenia. Zawlokłam ofiarę do basiora już w mojej normalnej postaci i rzuciłam go pod łapy wilka.
- Powinieneś coś zjeść żeby odzyskać siły. - powiedziałam stanowczym głosem.
Basior patrzył na mnie zaskoczony. Nadal był zbyt otumaniony żeby cokolwiek powiedzieć, więc tylko spojrzał na mnie twierdząco i zaczął jeść. Gdy skończył, wreszcie się odezwał.
- Kim ty jesteś i skąd się tu wzięłaś?
- Jestem Sael. Polowałam, goniąc ofiarę aż tutaj.
- Jesteś samotnikiem?
- Tak. Wychowałam się bez watahy.
- Ja jestem Drago. Jak ty to zrobiłaś?
- Co? Aaaa... tak chodzi ci o przejęcie furii. To jedna z moich umiejętności.
- A co byś powiedziała na dołączenie do mojej watahy?
- Naprawdę? Mogłabym? - zapytałam ze szczerym zdziwieniem.
- Oczywiście. Wataha przyjmie cię bez problemu.
- W takim razie się zgadzam, ale pod jednym warunkiem.
- Jakim?
- Nikomu nie powiesz o mojej przemianie w wilka mroku. - powiedziałam poważnie, unosząc wyżej łeb.
- Masz moje słowo. - odpowiedział równie poważnie, wstając z ziemi.
- Dziękuję. No, a teraz może oprowadzisz mnie po okolicy?
Uśmiechnęłam się delikatnie, rozwiewając ostatnie nuty powagi.
<Drago?>
wtorek, 29 października 2013
wtorek, 17 września 2013
Od Amy CD
-Nie, nie, nie- zaczęłaś kończ.
- To są jeszcze dzieci-powiem im kiedy indziej
-No i co że jeszcze dzieci, niech wiedzą co przeżyły w dzieciństwie.
-Ale ta chwila nie trwała długo pewnego dnia poszłam upolować coś na śniadanie wasz ojciec w wami został kiedy wróciłam was nie było Alana też nie pojawił sie czarny wilk sprzeczaliśmy się chwile i z tego wywiązała się walka porwał was i Alana i kazał się stawić o 1.00 pod wodospadem. Przyszłam o podanej godzinie on się pojawił i kazał mi wybierać albo wy albo Alan jedno przeżyje drugie umrze miałam wielki dylemat kogo wybrać ale Alan powiedział żebym wybrała was moi rodzice dołożyli swoje 3 grosze i tak się stało że wybrałam was, czarny przeciągną Alana na stronę mroku i tak zostało do dziś koniec bajki a teraz idziemy-odpowiedziałam
-Czyli tata nas uratował za cenę własnego życia-Cristal zeskoczyła z mojego grzbietu i podbiegła do Alana i się przytuliła-kocham cię tato
Nie mogłam nic zrobić stałam i patrzyłam lekko zdziwiona i ze strachem a co jeśli Alan jej coś zrobi
Podniósł łapę razem z małą.
-Jakie to słodkie- uśmiechnął się i potrząsnął nią mocno tak że spadła na ziemię z hukiem- Trzeba było o tym myśleć wcześniej.
Zareagowałam błyskawicznie odstawiłam Tonn'ego i wielkim susem skoczyłam na Alana-Alan tego jest za wiele czy ja tak wiele proszę zostawcie nas samych uszanuj to ze względu na dawną przyjaźń
-Przyjaźń?- wilk pojawił się za Amy- Przyjaźń?!
Usiadłam czułam jego oddech na karku- Tak przyjaźń-odpowiedziałam- bo wątpię że chciałeś usłyszeć dawną miłość.Sama chciałam to powiedzieć ale ugryzłam się w język,bo wiem że takie wilki jak ty teraz nie znacie pojęcia miłości
-Prawda...Ale zadajesz ból dawnemu mnie
Na wspomnieniu o dawnym Alanie obróciłam się staliśmy blisko siebie spojrzałam mu w oczy były niebieskie a nie ciemne tak jak wcześniej.Wpatrywałam się w nie chwile i mina mi posmutniała spuściłam łeb zrobiłam coś co nikt by się nie spodziewał- Masz racje w 100 % to jest nie miłe z mojej strony ba nawet wredne że zepchnęłam Alana na 2 plan potraktowałam jak śmiecia-zwróciłam się w stronę czarnego- Więc teraz oddaje Ci to-ponownie zwróciłam się w stronę Alana i zdjęłam bransoletę-Nie wiem co z nią zrobisz spalisz wyrzucisz zrób z nią co chcesz-odpowiedziałam wstając-jest mi przykro z tego powodu że tak cię potraktowałam i mam nadzieje że dawna część Ciebie kiedyś mi to wybaczy-Przeszłam obok niego i wzięłam Cristal w pysk która była lekko ogłuszona podeszłam do Tonn'ego i jego wzięłam na grzbiet ostatni raz spojrzałam na Alana jego niebieskie oczy i jego minę która była zdziwiona zaczęłam iść szybkim krokiem w stronę domu
Scratch patrzył uważnie. Lekko zdziwiony, ale cały czas uśmiechnięty. Alan stał nieruchomo patrząc na tą bransoletę.
-I myślisz, że to coś zmieni?- zapytał po czasie.
-Nie wątpię mówiłam zrób z nią co chcesz chciałam żebyś wiedział że mi przykro mawiają że lepiej późno niż wcale.Ale i tak wątpie,że to coś zmieni
-Wiesz... Trzeba było pomyśleć wcześniej- wilk spojrzał na nią z politowaniem
-Przeszłości nie zmienię wiesz co Ci chciałam i to mnie cieszy
-Dalej go kochasz?- zapytał Scratch
Ogon mi nerwowo dygnął
-Oh, jak słodko- zniknęli obaj
C.D.N
- To są jeszcze dzieci-powiem im kiedy indziej
-No i co że jeszcze dzieci, niech wiedzą co przeżyły w dzieciństwie.
-Ale ta chwila nie trwała długo pewnego dnia poszłam upolować coś na śniadanie wasz ojciec w wami został kiedy wróciłam was nie było Alana też nie pojawił sie czarny wilk sprzeczaliśmy się chwile i z tego wywiązała się walka porwał was i Alana i kazał się stawić o 1.00 pod wodospadem. Przyszłam o podanej godzinie on się pojawił i kazał mi wybierać albo wy albo Alan jedno przeżyje drugie umrze miałam wielki dylemat kogo wybrać ale Alan powiedział żebym wybrała was moi rodzice dołożyli swoje 3 grosze i tak się stało że wybrałam was, czarny przeciągną Alana na stronę mroku i tak zostało do dziś koniec bajki a teraz idziemy-odpowiedziałam
-Czyli tata nas uratował za cenę własnego życia-Cristal zeskoczyła z mojego grzbietu i podbiegła do Alana i się przytuliła-kocham cię tato
Nie mogłam nic zrobić stałam i patrzyłam lekko zdziwiona i ze strachem a co jeśli Alan jej coś zrobi
Podniósł łapę razem z małą.
-Jakie to słodkie- uśmiechnął się i potrząsnął nią mocno tak że spadła na ziemię z hukiem- Trzeba było o tym myśleć wcześniej.
Zareagowałam błyskawicznie odstawiłam Tonn'ego i wielkim susem skoczyłam na Alana-Alan tego jest za wiele czy ja tak wiele proszę zostawcie nas samych uszanuj to ze względu na dawną przyjaźń
-Przyjaźń?- wilk pojawił się za Amy- Przyjaźń?!
Usiadłam czułam jego oddech na karku- Tak przyjaźń-odpowiedziałam- bo wątpię że chciałeś usłyszeć dawną miłość.Sama chciałam to powiedzieć ale ugryzłam się w język,bo wiem że takie wilki jak ty teraz nie znacie pojęcia miłości
-Prawda...Ale zadajesz ból dawnemu mnie
Na wspomnieniu o dawnym Alanie obróciłam się staliśmy blisko siebie spojrzałam mu w oczy były niebieskie a nie ciemne tak jak wcześniej.Wpatrywałam się w nie chwile i mina mi posmutniała spuściłam łeb zrobiłam coś co nikt by się nie spodziewał- Masz racje w 100 % to jest nie miłe z mojej strony ba nawet wredne że zepchnęłam Alana na 2 plan potraktowałam jak śmiecia-zwróciłam się w stronę czarnego- Więc teraz oddaje Ci to-ponownie zwróciłam się w stronę Alana i zdjęłam bransoletę-Nie wiem co z nią zrobisz spalisz wyrzucisz zrób z nią co chcesz-odpowiedziałam wstając-jest mi przykro z tego powodu że tak cię potraktowałam i mam nadzieje że dawna część Ciebie kiedyś mi to wybaczy-Przeszłam obok niego i wzięłam Cristal w pysk która była lekko ogłuszona podeszłam do Tonn'ego i jego wzięłam na grzbiet ostatni raz spojrzałam na Alana jego niebieskie oczy i jego minę która była zdziwiona zaczęłam iść szybkim krokiem w stronę domu
Scratch patrzył uważnie. Lekko zdziwiony, ale cały czas uśmiechnięty. Alan stał nieruchomo patrząc na tą bransoletę.
-I myślisz, że to coś zmieni?- zapytał po czasie.
-Nie wątpię mówiłam zrób z nią co chcesz chciałam żebyś wiedział że mi przykro mawiają że lepiej późno niż wcale.Ale i tak wątpie,że to coś zmieni
-Wiesz... Trzeba było pomyśleć wcześniej- wilk spojrzał na nią z politowaniem
-Przeszłości nie zmienię wiesz co Ci chciałam i to mnie cieszy
-Dalej go kochasz?- zapytał Scratch
Ogon mi nerwowo dygnął
-Oh, jak słodko- zniknęli obaj
C.D.N
Od Amy C.D
-Co konkretnie?
-Nie Twoja sprawa-przyspieszyłam kroku
-Bez przyczyny o tym nie mówisz.
-Czyje są w końcu te dzieci moje czy Twoje
-Moje właściwie też
- W snach
-No jasne. W snach.
-Nawet nie próbuj mi do nich włazić umiem się od Ciebie odgrodzić
-Ta, jasne. Ale właściwie to są też jego dzieci.
-Masz racje i nie masz racji
-Niby czemu ?
-Masz racje tym że to są jego dzieci ale za równo już nie jego bo ja z Alanem nie mam nic wspólnego chyba że-wyciągnęłam łapę przed siebie-Bransoleta
-No, jak coś pójdzie nie tak, to najlepiej to zostawić i się do tego nie przyznawać.
-Masz racje on się do mnie nie przyznaje ja do niego też nie
-On się do ciebie nie przyznaje? To ty się do niego nie przyznajesz? Wyrzuciłaś go z pamięci jak najgorszego śmiecia i udajesz że go nie było.
-nie nie wyrzuciłam-odpowiedziałam-Tylko odepchnęłam go trochę dalej w zakamarki swojego umysłu po co mam się łudzić że mnie dalej kocha.Owszem ja go dalej kocham ale to już inna część...
-Ty go kochasz-zapytała Cristal-to czemu nie jesteście razem
-Po co mam się nim przejmować, ha! Cyniczne, nie sądzisz? No właśnie, wytłumacz jej to.
-Cristal to jest długa historia
-Mamy czas?
-Mamy czas.
-Ale ja tego czasu nie mam
-Masz, masz.
- A niby skąd to wiesz
-Wiem, wszystko wiem
-Mamo zgódź się-mnie Cristal
-No dobrze-skapitulowałam-Było tak poznaliśmy się jako para nieznajomych wilków zaczęliśmy rozmawiać całkiem normalnie tego samego dnia skręciłam kostkę i wasz Tata wziął mnie na grzbiet tak jak ja was teraz i zaniósł mnie do mojej jaskini od tamtego czasu zaczęliśmy sie częściej spotykać i potem pojawił się czarny wilk co namieszał ale wyszło na to że zostaliśmy parą Alan oświadczył mi się i przyjęłam oświadczyny mieliśmy ślub wybraliśmy się na noc poślubną 5 dni potem zaszłam z waszą dwójką w ciąże potem znowu pojawił się czarny wilk i znowu namieszał ale jak teraz na to patrze to lekko moja wina ale mniejsza o to po kilku godzinach kłótni i sprzeczek złapały mnie skurcze musiałam znaleźć się na skale szybko Ciocia giba pomogła mi was urodzić potem znowu pojawił się czarny wywiązała suę z tego wilka sprzeczka.po tej sprzeczce była chwila spokoju-odetchnęłam-resztę powiem wam jak Będziecie więksi
C.D.N
-Nie Twoja sprawa-przyspieszyłam kroku
-Bez przyczyny o tym nie mówisz.
-Czyje są w końcu te dzieci moje czy Twoje
-Moje właściwie też
- W snach
-No jasne. W snach.
-Nawet nie próbuj mi do nich włazić umiem się od Ciebie odgrodzić
-Ta, jasne. Ale właściwie to są też jego dzieci.
-Masz racje i nie masz racji
-Niby czemu ?
-Masz racje tym że to są jego dzieci ale za równo już nie jego bo ja z Alanem nie mam nic wspólnego chyba że-wyciągnęłam łapę przed siebie-Bransoleta
-No, jak coś pójdzie nie tak, to najlepiej to zostawić i się do tego nie przyznawać.
-Masz racje on się do mnie nie przyznaje ja do niego też nie
-On się do ciebie nie przyznaje? To ty się do niego nie przyznajesz? Wyrzuciłaś go z pamięci jak najgorszego śmiecia i udajesz że go nie było.
-nie nie wyrzuciłam-odpowiedziałam-Tylko odepchnęłam go trochę dalej w zakamarki swojego umysłu po co mam się łudzić że mnie dalej kocha.Owszem ja go dalej kocham ale to już inna część...
-Ty go kochasz-zapytała Cristal-to czemu nie jesteście razem
-Po co mam się nim przejmować, ha! Cyniczne, nie sądzisz? No właśnie, wytłumacz jej to.
-Cristal to jest długa historia
-Mamy czas?
-Mamy czas.
-Ale ja tego czasu nie mam
-Masz, masz.
- A niby skąd to wiesz
-Wiem, wszystko wiem
-Mamo zgódź się-mnie Cristal
-No dobrze-skapitulowałam-Było tak poznaliśmy się jako para nieznajomych wilków zaczęliśmy rozmawiać całkiem normalnie tego samego dnia skręciłam kostkę i wasz Tata wziął mnie na grzbiet tak jak ja was teraz i zaniósł mnie do mojej jaskini od tamtego czasu zaczęliśmy sie częściej spotykać i potem pojawił się czarny wilk co namieszał ale wyszło na to że zostaliśmy parą Alan oświadczył mi się i przyjęłam oświadczyny mieliśmy ślub wybraliśmy się na noc poślubną 5 dni potem zaszłam z waszą dwójką w ciąże potem znowu pojawił się czarny wilk i znowu namieszał ale jak teraz na to patrze to lekko moja wina ale mniejsza o to po kilku godzinach kłótni i sprzeczek złapały mnie skurcze musiałam znaleźć się na skale szybko Ciocia giba pomogła mi was urodzić potem znowu pojawił się czarny wywiązała suę z tego wilka sprzeczka.po tej sprzeczce była chwila spokoju-odetchnęłam-resztę powiem wam jak Będziecie więksi
C.D.N
Od Amy CD
- No przecież mówię
-Mhym. Więc teraz wysuwamy wnioski.
-Niby jakie wnioski
-Pytały się gdzie ich ojciec.
-Znalazły już odpowiedź
-Czyli jednak nie są takie głupie
Warknęłam ostrzegawczo-Co się z Tobą stało Alan-zapytałam
-Chyba nic. A co, zmieniłem się?- zapytał sarkastycznie
-Tak i to bardzo
-Naprawdę? Jaka szkoda.
-Widzisz nie mamy o czym rozmawiać
-Jesteś tego taka pewna?
-Niby o czym mamy rozmawiać
-Nic się nie działo przez ten rok?
-Nie nic się nie działo
-No racja, co t jest rok. To tylko trochę ponad 500 milionów minut.
-Jeśli myślałeś że im coś powiem to źle myślałeś
-A co wam wpajała przez cały rok?
-Ale o co chodzi z wpajaniem-zapytała Cristal
-Co wam mówiła?
- O Tobie ?
-Nie, skąd się wzięłyście.
Cristal spojrzała na Tonnego z błyskiem w oku dobrze znałam ten błysk-Nie nie mówiła na-siadając
-A jak myślałaś?
-Ale ja na serio nie wiem-odpowiedziała myśląc-Już wiem-powiedziała po chwili-z brzucha mojej mamy
-No brawo, jesteś taaaaka mądra.
Cristal uśmiechnęła się do niego jej najlepszym uśmiechem zareagowałam
-No dobrze spotkanie dobiegło końca wracamy
-Ale mamo-powiedziała Cristal
-Kochanie żadnych Ale idziemy-powiedziałam popatrzyłam na Alana-i do nie zobaczenia
-Czemu musimy już iść?- zapytał Tony
-Słońce jesteście jeszcze mali a małe wilczki potrzebują dużo snu
-Słabe tłumaczenie- koło Alana pojawił się drugi wilk.
-No to jakieś żarty
-Mamo kto to jest i czemu wygląda tak samo jak tata-zapytała mnie Cristal
Wilki spojrzały na siebie.
-Zobacz, my naprawdę jesteśmy tacy sami.
-eeem nie wiem jak Ci to wytłumaczyć to jest tak jakby brat Alana
-Brat-zapytała mnie Cristal-Czyli mój wujek ?
-Nieee-Powiedziałam-to nie jest twój wujek
-Ale przecież brat, ojca to właśnie wujek.
-Nie jesteś bratem w 100% więc nie jesteś wujkiem proste
-No tak, bo właściwie to ja jestem nim
- Taaak to spotkanie 'Było bardzo miłe' więc do nie zobaczenia-wzięłam małe na grzbiet
-Tak szybko je zabierasz?
-Czemu?
-Musimy jeszcze coś zrobić-zaczęłam iść w stronę naszej jaskini
C.D.N
-Mhym. Więc teraz wysuwamy wnioski.
-Niby jakie wnioski
-Pytały się gdzie ich ojciec.
-Znalazły już odpowiedź
-Czyli jednak nie są takie głupie
Warknęłam ostrzegawczo-Co się z Tobą stało Alan-zapytałam
-Chyba nic. A co, zmieniłem się?- zapytał sarkastycznie
-Tak i to bardzo
-Naprawdę? Jaka szkoda.
-Widzisz nie mamy o czym rozmawiać
-Jesteś tego taka pewna?
-Niby o czym mamy rozmawiać
-Nic się nie działo przez ten rok?
-Nie nic się nie działo
-No racja, co t jest rok. To tylko trochę ponad 500 milionów minut.
-Jeśli myślałeś że im coś powiem to źle myślałeś
-A co wam wpajała przez cały rok?
-Ale o co chodzi z wpajaniem-zapytała Cristal
-Co wam mówiła?
- O Tobie ?
-Nie, skąd się wzięłyście.
Cristal spojrzała na Tonnego z błyskiem w oku dobrze znałam ten błysk-Nie nie mówiła na-siadając
-A jak myślałaś?
-Ale ja na serio nie wiem-odpowiedziała myśląc-Już wiem-powiedziała po chwili-z brzucha mojej mamy
-No brawo, jesteś taaaaka mądra.
Cristal uśmiechnęła się do niego jej najlepszym uśmiechem zareagowałam
-No dobrze spotkanie dobiegło końca wracamy
-Ale mamo-powiedziała Cristal
-Kochanie żadnych Ale idziemy-powiedziałam popatrzyłam na Alana-i do nie zobaczenia
-Czemu musimy już iść?- zapytał Tony
-Słońce jesteście jeszcze mali a małe wilczki potrzebują dużo snu
-Słabe tłumaczenie- koło Alana pojawił się drugi wilk.
-No to jakieś żarty
-Mamo kto to jest i czemu wygląda tak samo jak tata-zapytała mnie Cristal
Wilki spojrzały na siebie.
-Zobacz, my naprawdę jesteśmy tacy sami.
-eeem nie wiem jak Ci to wytłumaczyć to jest tak jakby brat Alana
-Brat-zapytała mnie Cristal-Czyli mój wujek ?
-Nieee-Powiedziałam-to nie jest twój wujek
-Ale przecież brat, ojca to właśnie wujek.
-Nie jesteś bratem w 100% więc nie jesteś wujkiem proste
-No tak, bo właściwie to ja jestem nim
- Taaak to spotkanie 'Było bardzo miłe' więc do nie zobaczenia-wzięłam małe na grzbiet
-Tak szybko je zabierasz?
-Czemu?
-Musimy jeszcze coś zrobić-zaczęłam iść w stronę naszej jaskini
C.D.N
Od Amy C.D
Ja zawsze dotrzymuję obietnicy. Nie, nie pójdę sobie.
-Skoro nie pójdziesz to ja Sobie pójdę nie pozwolę na nic
-Mówisz jakbyś się nie cieszyła
-Bo się nie ciesze
-Przecież my wyglądamy identycznie.
-I co z tego wiem że to ty bo Ciebie rozpoznaje na kilometr. A Alana tutaj nie ma więc się zmywam
-Kto mówił że go nie ma?
-Ja mówię-odpowiedziałam-dzieci idziemy
-Ale mamo kto to jest
-Cristal ktoś nie warty wspominania
-Ale ja chcę wiedzieć!- krzyknął Tony
-Tony to jest ktoś kto mi uprzykrzał życie-odpowiedziałam-Ale teraz idziemy
-To trzeba się z nim policzyć!
-Tony nie trzeba jesteś na to jeszcze za mały
-Nie prawda!
-Prawda-powiedziałam-i nie kłóć się ze mną-odwróciłam rodzeństwo przodem do strony z której przyszliśmy i popchnęłam ich lekko nosem-no dalej idziemy
Wilk pojawił się tuż przed Amy.
-Czemu mnie nie przedstawisz?
Zagrodziłam mu drogę-bo nie przedstawię
-Ale czemu?
-Bo ja tak powiedziałam
-Ale mi argument
-To moje dzieci nie Twoje a argumenty nie są mi potrzebne
Wilk prychnął.
-Jak zwykle.
-Więc jak ty to mawiasz do nie zobaczenia-odwróciłam się poszłam z małymi w stronę polany
-Jak one wyrosły-odezwał się drugi głos
Przyspieszyłam kroku-no chodźcie nie zatrzymujemy się idziemy dalej
-Ale mamo co to za głos-zapytała mnie Cristal
-Powiem Ci jak będziesz większa
-Ona już jest większa. Nie sądzisz?
-Chodziło mi o wiek Alan-powiedziałam z irytacją.Od razu pożałowałam tych słów
-Alan?-zapytali chórem Cristal i Tonny
-Tak, dokładnie tak.
-Mamo ale kto jes...-Tony chciał coś powiedzieć ale Cristal mu przerwała
-Patrz na swoją sierść jest dokładnie taka sama jak tamtego wilka
-Tak masz racje!+odpowiedział Tony-A ty patrz na swoją jest taka sama jak mamy a oczy identyczne jak tamtego wilka
-To samo mogę powiedzieć o tobie masz oczy mamy
-Ty masz oczy ojca, tylko jeszcze o tym nie wiesz.
-Dowie się kiedy indziej-powiedziałam
-Czemu nie teraz?
-Mamo ale o co chodzi-zapytał Tonny
-Tonny ja chyba wiem-odpowiedziała Cristal-Patrz ty masz oczy matki ja mam oczy tamtego wilka, Ty masz jego sierść ja mam sierść mamy to oczywiste on jest naszym tatą
-Ale nikt nie ma takiego świecącego czegoś jak ja!
-Właściwie to szybko można się tego pozbyć.
-Tym razem się zgodzę można się tego pozbyć-odpowiedziałam-Ale to coś świecącego tak jakby pieczęć założył Alan czyli Twój ojciec żeby cię ratować
-Ale Alan to ja.
C.D.N
-Skoro nie pójdziesz to ja Sobie pójdę nie pozwolę na nic
-Mówisz jakbyś się nie cieszyła
-Bo się nie ciesze
-Przecież my wyglądamy identycznie.
-I co z tego wiem że to ty bo Ciebie rozpoznaje na kilometr. A Alana tutaj nie ma więc się zmywam
-Kto mówił że go nie ma?
-Ja mówię-odpowiedziałam-dzieci idziemy
-Ale mamo kto to jest
-Cristal ktoś nie warty wspominania
-Ale ja chcę wiedzieć!- krzyknął Tony
-Tony to jest ktoś kto mi uprzykrzał życie-odpowiedziałam-Ale teraz idziemy
-To trzeba się z nim policzyć!
-Tony nie trzeba jesteś na to jeszcze za mały
-Nie prawda!
-Prawda-powiedziałam-i nie kłóć się ze mną-odwróciłam rodzeństwo przodem do strony z której przyszliśmy i popchnęłam ich lekko nosem-no dalej idziemy
Wilk pojawił się tuż przed Amy.
-Czemu mnie nie przedstawisz?
Zagrodziłam mu drogę-bo nie przedstawię
-Ale czemu?
-Bo ja tak powiedziałam
-Ale mi argument
-To moje dzieci nie Twoje a argumenty nie są mi potrzebne
Wilk prychnął.
-Jak zwykle.
-Więc jak ty to mawiasz do nie zobaczenia-odwróciłam się poszłam z małymi w stronę polany
-Jak one wyrosły-odezwał się drugi głos
Przyspieszyłam kroku-no chodźcie nie zatrzymujemy się idziemy dalej
-Ale mamo co to za głos-zapytała mnie Cristal
-Powiem Ci jak będziesz większa
-Ona już jest większa. Nie sądzisz?
-Chodziło mi o wiek Alan-powiedziałam z irytacją.Od razu pożałowałam tych słów
-Alan?-zapytali chórem Cristal i Tonny
-Tak, dokładnie tak.
-Mamo ale kto jes...-Tony chciał coś powiedzieć ale Cristal mu przerwała
-Patrz na swoją sierść jest dokładnie taka sama jak tamtego wilka
-Tak masz racje!+odpowiedział Tony-A ty patrz na swoją jest taka sama jak mamy a oczy identyczne jak tamtego wilka
-To samo mogę powiedzieć o tobie masz oczy mamy
-Ty masz oczy ojca, tylko jeszcze o tym nie wiesz.
-Dowie się kiedy indziej-powiedziałam
-Czemu nie teraz?
-Mamo ale o co chodzi-zapytał Tonny
-Tonny ja chyba wiem-odpowiedziała Cristal-Patrz ty masz oczy matki ja mam oczy tamtego wilka, Ty masz jego sierść ja mam sierść mamy to oczywiste on jest naszym tatą
-Ale nikt nie ma takiego świecącego czegoś jak ja!
-Właściwie to szybko można się tego pozbyć.
-Tym razem się zgodzę można się tego pozbyć-odpowiedziałam-Ale to coś świecącego tak jakby pieczęć założył Alan czyli Twój ojciec żeby cię ratować
-Ale Alan to ja.
C.D.N
Od Runy Cd Amy
Zostałam z Dylanem sam na sam
-Heem--westchnął-co robimy?
-Hmm nie wiem może pospacerujemy?-uśmiechęłam się
-A gdzie?
-Hmm...wiesz nie znam za bardzo tego miejsca-Pokazałam język
-To chodz przed siebie-też pokazał język i szturchął nosem
Szliśmy sobie przez przepiękną ląke.Dylan pare razy zerkał na mnie ukradkiem.Doszliśmy do jeziorka
-Jak tu pięknie ! -Krzyknęłam
-O tak! Bardzo!-uśmięchnął się
-idę popływać.Idziesz?
-Jassne-i popchał mnie do wody. Bawiliśmy się bardzo długo. wreście wyszliśmy z wody
-Padam z nóg-powiedziałam ze smutkiem
-Ja też.Idziemy już?
-Jassne tylko..
-Tylko co?
-Moja siostra nie pokazał mi gdzie mogę spać
-To możesz tą jedną noc spać u mnie co ty na to?
-ee serio?
-Jassne-uśmiechął się.Poszliśmy do jego groty
(C.D Dylan?)
-Heem--westchnął-co robimy?
-Hmm nie wiem może pospacerujemy?-uśmiechęłam się
-A gdzie?
-Hmm...wiesz nie znam za bardzo tego miejsca-Pokazałam język
-To chodz przed siebie-też pokazał język i szturchął nosem
Szliśmy sobie przez przepiękną ląke.Dylan pare razy zerkał na mnie ukradkiem.Doszliśmy do jeziorka
-Jak tu pięknie ! -Krzyknęłam
-O tak! Bardzo!-uśmięchnął się
-idę popływać.Idziesz?
-Jassne-i popchał mnie do wody. Bawiliśmy się bardzo długo. wreście wyszliśmy z wody
-Padam z nóg-powiedziałam ze smutkiem
-Ja też.Idziemy już?
-Jassne tylko..
-Tylko co?
-Moja siostra nie pokazał mi gdzie mogę spać
-To możesz tą jedną noc spać u mnie co ty na to?
-ee serio?
-Jassne-uśmiechął się.Poszliśmy do jego groty
(C.D Dylan?)
niedziela, 15 września 2013
Od Amy CD
-Myślałaś może że ci pomogę?
-W Twoich snach-powiedziałam,rzuciłam się na bestie.Niedźwiedź zamachnął się ale zrobiłam unik postanowiłam wpłynąć na niedźwiedzia wytężyłam umysł coś czułam że moja moc nic nie dawała wiec doprawiłam to odrobiną mocy ducha-Wynoś się stąd-krzyknęłam mu w umyśle.Niedźwiedź stał chwile ale potem poszedł z powrotem w stronę z której przyszedł,Ja usiadłam i oddychałam trochę szybciej.Moje serce waliło a wraz z nim moja klatka piersiowa rozszerzała się i zmniejszała.-Widzisz nie potrzebuje Twojej pomocy
-Nawet jakbyś potrzebowała to byś jej nie uzyskała
-To wiem myślałeś że będę cię błagać o pomoc
-Nie, myślałem że fajnie by było patrzeć jak umierasz
-Tsaa Tylko czekasz żeby małe zostały same ale nie dopuszczę do tego-skupiłam się i znalazłam się w jaskini wzięłam małe w pysk i znowu przeniosłam się na dwór
-Nie udawaj że czytasz mi w myślach. Czy ja to chciałem zrobić ?
-Nie nie czytam w Twoich myślach są zbyt mroczne-odpowiedziałam- Ale Twoja mina mówi sama za Siebie
-Jesteś kiepskim rozpoznawaczem mimiki w takim razie
-Nie mówię teraz ale ogólnie
-Właściwie...
-Co właściwie
-Właściwie to nie. Nie umiesz tego robić.
-Nie umiem czego robić
-Przejrzeć mnie
-W tym masz racje-powiedziała-A teraz mówię pa chce spokojnie wychować dzieci i nauczyć je wszystkiego
-To do zobaczenia w dniu urodzin Twoich pociech- uśmiechnął się szeroko i zniknął
-W Twoich snach-odpowiedziałam,wzięłam małe w pysk i odeszłam w stronę wodospadu w jego środku była tajemna jaskinia a której nikt nie wiedział
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~Rok Później~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Moje pociechy rosły szybko jak na drożdżach rozrabiały czyli rozwijały się zdrowo. Był dzień urodzin Cristal i Tonn'ego.
-Mam pomysł a może tak oprowadzę was po naszych ziemiach bo nie byliście jeszcze wszędzie,a potem mała niespodzianka
-Mamo jesteś super-odpowiedziała Cristal razem z Tonym
-Oj Cristal jesteście na na tyle duzi żebyście się usamodzielnili więc chodźmy
-Okej mamo
Wyszliśmy z jaskini i skierowaliśmy się w stronę skały narad- To tutaj zbierają się wszystkie wilki i słuchają co ja mam do powiedzenia jako Alpa
-Ale Fanie-odpowiedziała Cristal-dość wysoko tu
-Tak wiem o tym nie podchodź tam bo spadniesz Teraz chodźmy tam-Skierowaliśmy się w stronę Polany łowieckiej-To tutaj ja i wasz tata spotkaliśmy się po raz pierwszy--Pożałowałam tych słów
-Mamo a gdzie Tata-zapytał Tony
-A miałaś im nie mówić Amy. Jaka szkoda że się wydało.
-A jednak dotrzymałeś obietnicy-powiedziałam obracając się
-Mamo kto to jest-zapytała Cristal chowając się za mną
-Spokojnie kochanie to jest wilk który zaraz Sb pójdzie
-W Twoich snach-powiedziałam,rzuciłam się na bestie.Niedźwiedź zamachnął się ale zrobiłam unik postanowiłam wpłynąć na niedźwiedzia wytężyłam umysł coś czułam że moja moc nic nie dawała wiec doprawiłam to odrobiną mocy ducha-Wynoś się stąd-krzyknęłam mu w umyśle.Niedźwiedź stał chwile ale potem poszedł z powrotem w stronę z której przyszedł,Ja usiadłam i oddychałam trochę szybciej.Moje serce waliło a wraz z nim moja klatka piersiowa rozszerzała się i zmniejszała.-Widzisz nie potrzebuje Twojej pomocy
-Nawet jakbyś potrzebowała to byś jej nie uzyskała
-To wiem myślałeś że będę cię błagać o pomoc
-Nie, myślałem że fajnie by było patrzeć jak umierasz
-Tsaa Tylko czekasz żeby małe zostały same ale nie dopuszczę do tego-skupiłam się i znalazłam się w jaskini wzięłam małe w pysk i znowu przeniosłam się na dwór
-Nie udawaj że czytasz mi w myślach. Czy ja to chciałem zrobić ?
-Nie nie czytam w Twoich myślach są zbyt mroczne-odpowiedziałam- Ale Twoja mina mówi sama za Siebie
-Jesteś kiepskim rozpoznawaczem mimiki w takim razie
-Nie mówię teraz ale ogólnie
-Właściwie...
-Co właściwie
-Właściwie to nie. Nie umiesz tego robić.
-Nie umiem czego robić
-Przejrzeć mnie
-W tym masz racje-powiedziała-A teraz mówię pa chce spokojnie wychować dzieci i nauczyć je wszystkiego
-To do zobaczenia w dniu urodzin Twoich pociech- uśmiechnął się szeroko i zniknął
-W Twoich snach-odpowiedziałam,wzięłam małe w pysk i odeszłam w stronę wodospadu w jego środku była tajemna jaskinia a której nikt nie wiedział
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~Rok Później~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Moje pociechy rosły szybko jak na drożdżach rozrabiały czyli rozwijały się zdrowo. Był dzień urodzin Cristal i Tonn'ego.
-Mam pomysł a może tak oprowadzę was po naszych ziemiach bo nie byliście jeszcze wszędzie,a potem mała niespodzianka
-Mamo jesteś super-odpowiedziała Cristal razem z Tonym
-Oj Cristal jesteście na na tyle duzi żebyście się usamodzielnili więc chodźmy
-Okej mamo
Wyszliśmy z jaskini i skierowaliśmy się w stronę skały narad- To tutaj zbierają się wszystkie wilki i słuchają co ja mam do powiedzenia jako Alpa
-Ale Fanie-odpowiedziała Cristal-dość wysoko tu
-Tak wiem o tym nie podchodź tam bo spadniesz Teraz chodźmy tam-Skierowaliśmy się w stronę Polany łowieckiej-To tutaj ja i wasz tata spotkaliśmy się po raz pierwszy--Pożałowałam tych słów
-Mamo a gdzie Tata-zapytał Tony
-A miałaś im nie mówić Amy. Jaka szkoda że się wydało.
-A jednak dotrzymałeś obietnicy-powiedziałam obracając się
-Mamo kto to jest-zapytała Cristal chowając się za mną
-Spokojnie kochanie to jest wilk który zaraz Sb pójdzie
Od Amy C.D
-To ty sobie o mnie śnisz, kto ci każe ?
-Czyli to jest tylko sen i Alana nie ma w mojej jaskini ?
-To twój sen.
-Skoro to mój sen-pomyślałam-to mogę sobie wyobrazić smocze kule-Tak też zrobiłam pomyślałam o smoczych kulach które były pod moimi łapami i nagle poczuła kulisty kształt obok kostki-To nie możliwe powiedziałam ciągle nie otwierając oczu-Smocze kule-Otworzyłam oczy i popatrzyłam na moje łapy obok nich były smocze kule
-Brawo
-Ale jak to jest możliwe
-W śnie wszystko jest możliwe
-Mhm-mruknęłam oczy mi się zamykały byłam zmęczona
-Idziesz spać w śnie. Paradoks
-Niee wracam do realnego świata
-Ok. Do zobaczenia
- Do nie zobaczenia-powiedziałam,wróciłam do swojego ciała poczułam dziwny ucisk pod brzuchem były pod nim smocze kule-Uff to był Tylko sen-spojrzałam na małe-Bezpieczne-odetchnęłam z ulgą
-Naprawdę?
-No nie-rozpoznałam ten głos
-Udowadniam, że potrafię panować nad snami
-Możesz sobie już to darować-powiedziałam wstając-Alan nie powinnam cię interesować a dzieci tym bardziej,przecież nas nie nawidzisz
-Naprawdę? Czemu tak sądzisz?
-Twoje myśli mówią za Ciebie
-Potrafisz czytać w myślach? Interesujące .
-Widzisz-powiedziałam-Jesteś inny niż byłeś
-Nie. Nigdy mi nie mówiłaś, że czytasz w myślach
Zamyśliłam się-Musiałam Ci mówić
Wilk pokręcił przecząco głową
-To teraz to wiesz-usiadłam
-Dobrze, że chociaż teraz.
-Tsa lepiej późno niż wcale-powiedziałam-A tan serio czego chcesz
-Mieszkam tu?
- W tym masz racje więc skoro tu mieszkasz to ja się wyniosę,bo wątpię że chcesz nas oglądać-wzięłam małe w pysk a smocze kule wprawiłam w lewitacje,wyszłam z jaskini
-Może być-wilk wzruszył ramionami i poszedł wgłąb jaskini
-Typowe napełnione mrokiem samce-powiedziałam-Moje życie to jed..-nie dokończyłam bo usłyszałam ryk-Brzmi jak niedź...-Tajemnicze zwierze znowu wydało dźwięk spojrzałam stronę z kąt dochodził ten dźwięk.A dochodził on z krzaków na przeciwko mnie po chwili z tych krzaków wyłonił się prawdziwy niedźwiedź, i do tego jeszcze samiec miał ochotę na moje małe jego żółte ślepia patrzyły prosto na mnie i moje małe-To jakiś żart-Krzyknęłam w myślach.Zawróciłam i zaczęłam biec w stronę jaskini biegłam ile sił,ale niedźwiedź też był szybki ale w końcu dotarłam do jaskini wparowałam do środka mogłam się spodziewać że Alan tam będzie ale nikogo nie zastałam odstawiłam delikatnie małe w i w tym samym momencie skoczyłam na niedźwiedzia który był przy wejściu do jaskini ugryzłam go w bok i zadrapałam pazurami dzięki czemu zwrócił na mnie uwagę a od małych się odczepił.Skoczyłam na niego i zadałam mu rany pazurami i kłami.Widziała że nie zamierza się poddać więc skoczyłam jeszcze raz. I to był błąd, niedźwiedź machnął łapą i uderzył mnie nią jego siła była potężna że wyrzuciło mnie na skalną ścianę,uderzyłam grzbietem o skały i spadłam na bok przy wejściu do jaskini-Wredny niedźwiedź-wstałam z trudem
-Przecież zawsze tak lubiłaś zwierzęta- w środku pojawił się Scratch
-Niektóre-odpowiedziałam
Wilk zaśmiał się i oglądał walkę.
-Tsaa nie ma to jak patrzenie-powiedziałam
-Czyli to jest tylko sen i Alana nie ma w mojej jaskini ?
-To twój sen.
-Skoro to mój sen-pomyślałam-to mogę sobie wyobrazić smocze kule-Tak też zrobiłam pomyślałam o smoczych kulach które były pod moimi łapami i nagle poczuła kulisty kształt obok kostki-To nie możliwe powiedziałam ciągle nie otwierając oczu-Smocze kule-Otworzyłam oczy i popatrzyłam na moje łapy obok nich były smocze kule
-Brawo
-Ale jak to jest możliwe
-W śnie wszystko jest możliwe
-Mhm-mruknęłam oczy mi się zamykały byłam zmęczona
-Idziesz spać w śnie. Paradoks
-Niee wracam do realnego świata
-Ok. Do zobaczenia
- Do nie zobaczenia-powiedziałam,wróciłam do swojego ciała poczułam dziwny ucisk pod brzuchem były pod nim smocze kule-Uff to był Tylko sen-spojrzałam na małe-Bezpieczne-odetchnęłam z ulgą
-Naprawdę?
-No nie-rozpoznałam ten głos
-Udowadniam, że potrafię panować nad snami
-Możesz sobie już to darować-powiedziałam wstając-Alan nie powinnam cię interesować a dzieci tym bardziej,przecież nas nie nawidzisz
-Naprawdę? Czemu tak sądzisz?
-Twoje myśli mówią za Ciebie
-Potrafisz czytać w myślach? Interesujące .
-Widzisz-powiedziałam-Jesteś inny niż byłeś
-Nie. Nigdy mi nie mówiłaś, że czytasz w myślach
Zamyśliłam się-Musiałam Ci mówić
Wilk pokręcił przecząco głową
-To teraz to wiesz-usiadłam
-Dobrze, że chociaż teraz.
-Tsa lepiej późno niż wcale-powiedziałam-A tan serio czego chcesz
-Mieszkam tu?
- W tym masz racje więc skoro tu mieszkasz to ja się wyniosę,bo wątpię że chcesz nas oglądać-wzięłam małe w pysk a smocze kule wprawiłam w lewitacje,wyszłam z jaskini
-Może być-wilk wzruszył ramionami i poszedł wgłąb jaskini
-Typowe napełnione mrokiem samce-powiedziałam-Moje życie to jed..-nie dokończyłam bo usłyszałam ryk-Brzmi jak niedź...-Tajemnicze zwierze znowu wydało dźwięk spojrzałam stronę z kąt dochodził ten dźwięk.A dochodził on z krzaków na przeciwko mnie po chwili z tych krzaków wyłonił się prawdziwy niedźwiedź, i do tego jeszcze samiec miał ochotę na moje małe jego żółte ślepia patrzyły prosto na mnie i moje małe-To jakiś żart-Krzyknęłam w myślach.Zawróciłam i zaczęłam biec w stronę jaskini biegłam ile sił,ale niedźwiedź też był szybki ale w końcu dotarłam do jaskini wparowałam do środka mogłam się spodziewać że Alan tam będzie ale nikogo nie zastałam odstawiłam delikatnie małe w i w tym samym momencie skoczyłam na niedźwiedzia który był przy wejściu do jaskini ugryzłam go w bok i zadrapałam pazurami dzięki czemu zwrócił na mnie uwagę a od małych się odczepił.Skoczyłam na niego i zadałam mu rany pazurami i kłami.Widziała że nie zamierza się poddać więc skoczyłam jeszcze raz. I to był błąd, niedźwiedź machnął łapą i uderzył mnie nią jego siła była potężna że wyrzuciło mnie na skalną ścianę,uderzyłam grzbietem o skały i spadłam na bok przy wejściu do jaskini-Wredny niedźwiedź-wstałam z trudem
-Przecież zawsze tak lubiłaś zwierzęta- w środku pojawił się Scratch
-Niektóre-odpowiedziałam
Wilk zaśmiał się i oglądał walkę.
-Tsaa nie ma to jak patrzenie-powiedziałam
Od Amy C.D
-Z wzajemnością-powiedziałam-Po co mam na niego patrzeć żeby znowu łudzić się że dawny Alan tam jest? wolne żarty ale jak chcesz-spojrzałam w stronę Alana z niechęcią to nie był mój Alan
-Wiesz, jak nie to nie. Skończyłem- zniknęli
-Dzięki za odwiedziny-krzyknęłam za nimi,kiedy już odczekałam 5 min usiadłam- o Matko co to było nie cierpię tego-wstałam i wzięłam szczeniaczki w pysk i zaniosłam je do jaskini,ułożyłam się wygodnie z nimi i zasnęłam ale to nie był spokojny sen zbudziłam się słysząc dziwny hałas
Coś ruszyło się z ciemnozielonych krzakach.
-Znów jesteśmy w lesie? Nie-e.
Przenieśli się w jakieś tajemnicze, ciemne miejsce. Wokoło było pusto, nie było nic prócz kilogramów kurzu i unoszącego się czarnego dymu.
-No nie tylko nie to-powiedziałam-moja głowa
-Coś nie tak?
-Czemu się na mnie uwzięliście ja tego nie rozumiem-wstałam i się przeciągnęłam
-Wy? Jest mnie dwóch?- czarny poruszał się gdzieś wśród czarnych mgieł
-No tym razem jesteś sam a gdzie Alan twój identyczni bliźniak że tak powiem
-Z twoimi dziećmi.
-Przywołaj go tu-skoczyłam na niego i przygwoździłam do ziemi wkładając łapę do środka jego ciała Biała magia dla czarnych wilków to jak trucizna-Dobrze Ci radzę daj go tutaj
Czarny kopnął Amy w brzuch, a ta przewróciła się.
-Jak trucizna? Naprawdę?
-Niezły kopniak-powiedziałam-Chyb ta metoda była skuteczna albo trzeba to zrobić w dwójkę reszta Trzyma jeden się mści.
-Nie wiem czy to byłby dobry pomysł
-Hmm niby czemu sam jesteś taki mroczny że chcesz się mścić
-Ale czasami daję się zemścić innym
-Czasami-zapytałam
-Dokładnie.
-To niby teraz komu się pozwolisz zemścić
-Jemu. Właściwie to ja daję się pobawić jemu za mnie.
Usiadłam-Czego ty jeszcze chcesz-zapytałam z irytacją-już dość mi życie spaprałeś
-A ja wiem. Ale, czekaj. Czemu ja ci niby przeszkadzam? To ty się na mnie rzucasz
-Jak myślisz czm-zapytałam zła- Dzieci siedzą z Alanem który jest tak mroczny że moje moce nie mogą tego ocenić i spaprałeś mi życie
-Wiesz, ale teraz nic ci nie robię- uśmiechnął się
-Owszem robisz-powiedziałam-niszczysz mi psychikę
-Niby czym ?
-Wszystkim
-Przykład?
-Np Alan sb siedzi jak gdyby nigdy nic z moimi dziećmi i nie wiem co im zrobić bo ty oczywiście musiałeś mnie tutaj przywlec
C.D.N
-Wiesz, jak nie to nie. Skończyłem- zniknęli
-Dzięki za odwiedziny-krzyknęłam za nimi,kiedy już odczekałam 5 min usiadłam- o Matko co to było nie cierpię tego-wstałam i wzięłam szczeniaczki w pysk i zaniosłam je do jaskini,ułożyłam się wygodnie z nimi i zasnęłam ale to nie był spokojny sen zbudziłam się słysząc dziwny hałas
Coś ruszyło się z ciemnozielonych krzakach.
-Znów jesteśmy w lesie? Nie-e.
Przenieśli się w jakieś tajemnicze, ciemne miejsce. Wokoło było pusto, nie było nic prócz kilogramów kurzu i unoszącego się czarnego dymu.
-No nie tylko nie to-powiedziałam-moja głowa
-Coś nie tak?
-Czemu się na mnie uwzięliście ja tego nie rozumiem-wstałam i się przeciągnęłam
-Wy? Jest mnie dwóch?- czarny poruszał się gdzieś wśród czarnych mgieł
-No tym razem jesteś sam a gdzie Alan twój identyczni bliźniak że tak powiem
-Z twoimi dziećmi.
-Przywołaj go tu-skoczyłam na niego i przygwoździłam do ziemi wkładając łapę do środka jego ciała Biała magia dla czarnych wilków to jak trucizna-Dobrze Ci radzę daj go tutaj
Czarny kopnął Amy w brzuch, a ta przewróciła się.
-Jak trucizna? Naprawdę?
-Niezły kopniak-powiedziałam-Chyb ta metoda była skuteczna albo trzeba to zrobić w dwójkę reszta Trzyma jeden się mści.
-Nie wiem czy to byłby dobry pomysł
-Hmm niby czemu sam jesteś taki mroczny że chcesz się mścić
-Ale czasami daję się zemścić innym
-Czasami-zapytałam
-Dokładnie.
-To niby teraz komu się pozwolisz zemścić
-Jemu. Właściwie to ja daję się pobawić jemu za mnie.
Usiadłam-Czego ty jeszcze chcesz-zapytałam z irytacją-już dość mi życie spaprałeś
-A ja wiem. Ale, czekaj. Czemu ja ci niby przeszkadzam? To ty się na mnie rzucasz
-Jak myślisz czm-zapytałam zła- Dzieci siedzą z Alanem który jest tak mroczny że moje moce nie mogą tego ocenić i spaprałeś mi życie
-Wiesz, ale teraz nic ci nie robię- uśmiechnął się
-Owszem robisz-powiedziałam-niszczysz mi psychikę
-Niby czym ?
-Wszystkim
-Przykład?
-Np Alan sb siedzi jak gdyby nigdy nic z moimi dziećmi i nie wiem co im zrobić bo ty oczywiście musiałeś mnie tutaj przywlec
C.D.N
Nowy samiec ^^
Imię: Piorun
Wiek: 2 lata
Stanowisko: Zielarz
Płeć: Samiec
Urodziny: 16.06
Charakter: miły,pomocny,odważny,zabawny,pełen energii
Moce: Moc ognia i powietrza,może uspokoić i stworzyć burzę i huragan
Partner: Szuka
Potomstwo : Brak
Nowa samica ^^
Imię: Luna
Wiek: 2
Stanowisko: Strażnik
Płeć: Samica
Urodziny: 19.11
Charakter: Nieśmiała,miła,pomocna,zwinna,inteligentna,szczera,sprytna
Moce: Moc powietrza,może przywołać tornado
Partner:szuka
Potomstwo : Brak
sobota, 14 września 2013
Nowy samiec ^^
Imię: Leonardo (Leo)
Wiek: 2,5
Stanowisko: Wojownik
Płeć: Samiec
Urodziny : 14.02
Charakter: Miły,odważny,szybki,silny,rozsądny,zabawny,pełen energii
Moce: Mega siła,moc ziemi
Partner:Podoba mu się Vera
Od Amy-Cd Runy
Szłyśmy z Runą przez mroczny las przypomniałam sobie o jej ranie
-Chodź opatrze cię-mówiac to położyłam łapy na jej ranie po kilku sekundach po ranie nie była nawet blizna
-Dzięki siostro-uśmiechnęła się
-Nmzc-odwzajemniłam uśmiech- a tak Wgl jak Ci się udało mnie znaleźć-zapytałam
-Sama nie wiem jakoś tak wyszło szłam wiele dni i natrafiłam na twój ślad
-AA to bardzo prawdopodobne-zatrzymałam się-czekaj słyszysz ten dzwięk ?
Runa zaczęła nasłuchiwać - Niczego nie słysze-Po chwili się zaśmiała- Amy ja nie mam tak dobrego słuchu jak ty
-Jak by ktoś się skradał -odpowiedziałam czułam pod łapami drżenie ziemi to był basior-Hmmm dziwne jakiś wilk się do nas zbliża
-Aaa a on z naszej watahy?-zapytała Runa z lekkim strachem
-Nie wiem jest już blisko zwęszył mój zapach
-Może uciekajmy ?
-Nie poradze sobie z nim chodź do krzaków
Tak też zrobiłyśmy schowałyśmy się w krzakach nie czekałyśmy długo Runa już nawet słyszała basiora. Był obok nas nie myślałam dłużej wyskoczyłam i powaliłam samca okazało się,że to był Dylan
-Dylan?-zapytałam schodząc z basiora
-Tak ja-odpowiedział z nieśmiałą miną
-śledzisz nas ?
-Noo tak wyczułem twój zapach i jakiegos innego wilka, ja umiem rozpoznaź zapachy wilków które są w naszej watasze a tego nie znałem
-Bo To moja siostra-uśmiechnęłam się dawno się nie widziałyśmy odnalazła mnie po tylu latach Runa chodź tutaj wszystko okej zawołałam
-Już idę Amy-siostra wyszła z krzaków i stanęła obok mnie i się uśmiechnęła- Jestem Runa siostra Amy miło mi
-Jaaaaa-zająkał się- Jestem Dylan
-Bardzo mi miło Dylan-też się uśmiechnęła
Spojrzałam ukradkiem na aure Dylana promieniała Aura Runy też promieniała. A to jeszcze nie wszystko Te Aury pasowały do siebie jak 2 krople wody
-Ja muszę iść-uściskałam Runę-Ważne sprawy na mnie czekają
-Okej pa Amy -odpowiedzieli razem
Uśmiechnęłam się do nich wbiegłam na wzniesienie znikłam z Pola ich widzenia
-Widzę że siostra odnalazła swoją drugą połowe prawda mamo ?
-Prawda Amy odezwał się głos wilczycy-Pasują do siebie
-To prawda-przytuliłam się do mojej mamy-tęsknie za tobą
-Ja za tobą też Amy-Odwzajemniła uścisk- Może by tak życzyć im szcześcia.
-Co masz na myś..- Nie dokończyłam do promień słońca padł na nich-sprytne mamo
-Naucze cię tego kiedyś-uśmiechnęła się- Teraz muszę iść wołaj kiedy będziesz mnie potrzebować.-Odeszła
-Dobrze mamo-odpowiedziałam w myślach-Zobaczymy jak sytuacja się potoczy-wstałam i odeszłam w stronę wodospadu
-Chodź opatrze cię-mówiac to położyłam łapy na jej ranie po kilku sekundach po ranie nie była nawet blizna
-Dzięki siostro-uśmiechnęła się
-Nmzc-odwzajemniłam uśmiech- a tak Wgl jak Ci się udało mnie znaleźć-zapytałam
-Sama nie wiem jakoś tak wyszło szłam wiele dni i natrafiłam na twój ślad
-AA to bardzo prawdopodobne-zatrzymałam się-czekaj słyszysz ten dzwięk ?
Runa zaczęła nasłuchiwać - Niczego nie słysze-Po chwili się zaśmiała- Amy ja nie mam tak dobrego słuchu jak ty
-Jak by ktoś się skradał -odpowiedziałam czułam pod łapami drżenie ziemi to był basior-Hmmm dziwne jakiś wilk się do nas zbliża
-Aaa a on z naszej watahy?-zapytała Runa z lekkim strachem
-Nie wiem jest już blisko zwęszył mój zapach
-Może uciekajmy ?
-Nie poradze sobie z nim chodź do krzaków
Tak też zrobiłyśmy schowałyśmy się w krzakach nie czekałyśmy długo Runa już nawet słyszała basiora. Był obok nas nie myślałam dłużej wyskoczyłam i powaliłam samca okazało się,że to był Dylan
-Dylan?-zapytałam schodząc z basiora
-Tak ja-odpowiedział z nieśmiałą miną
-śledzisz nas ?
-Noo tak wyczułem twój zapach i jakiegos innego wilka, ja umiem rozpoznaź zapachy wilków które są w naszej watasze a tego nie znałem
-Bo To moja siostra-uśmiechnęłam się dawno się nie widziałyśmy odnalazła mnie po tylu latach Runa chodź tutaj wszystko okej zawołałam
-Już idę Amy-siostra wyszła z krzaków i stanęła obok mnie i się uśmiechnęła- Jestem Runa siostra Amy miło mi
-Jaaaaa-zająkał się- Jestem Dylan
-Bardzo mi miło Dylan-też się uśmiechnęła
Spojrzałam ukradkiem na aure Dylana promieniała Aura Runy też promieniała. A to jeszcze nie wszystko Te Aury pasowały do siebie jak 2 krople wody
-Ja muszę iść-uściskałam Runę-Ważne sprawy na mnie czekają
-Okej pa Amy -odpowiedzieli razem
Uśmiechnęłam się do nich wbiegłam na wzniesienie znikłam z Pola ich widzenia
-Widzę że siostra odnalazła swoją drugą połowe prawda mamo ?
-Prawda Amy odezwał się głos wilczycy-Pasują do siebie
-To prawda-przytuliłam się do mojej mamy-tęsknie za tobą
-Ja za tobą też Amy-Odwzajemniła uścisk- Może by tak życzyć im szcześcia.
-Co masz na myś..- Nie dokończyłam do promień słońca padł na nich-sprytne mamo
-Naucze cię tego kiedyś-uśmiechnęła się- Teraz muszę iść wołaj kiedy będziesz mnie potrzebować.-Odeszła
-Dobrze mamo-odpowiedziałam w myślach-Zobaczymy jak sytuacja się potoczy-wstałam i odeszłam w stronę wodospadu
Od Amy C.D
-Niby komu mam się zwierzać jestem teraz sama
Alan
-Właśnie. Zaczniesz gadać do siebie.
-Już to robię jak nie zauważyłeś
-Właśnie po to tu jestem, próbuję ci to wmówić już od kilku minut
-Wiesz co najlepiej będzie jak mnie zostawisz w spokoju już dość mi pomogłeś
-Wiesz, zawsze do usług- wilk zniknął
Tylko westchnęłam.zawlokłam tą sarnę na skałę i położyłam obok smoków.Zabrałam się do jedzenia zjadłam prawie całą sarnę i poszłam nakarmić małe,kiedy karmiłam małe Cristal zaczęła lekko poszczekiwać zdziwiłam się że w tym wieku wilczki chcą mówić.Wytężyłam słuch a ta dalej mruczała poczekałam chwile a to co mi przekazała
-Maaa....Maaaa
Nie wierzyłam własnym uszom-Cristal czy ty powiedziałaś mama-zapytałam zszkokowana
-Maaa....Maaaa-Powtórzył Tonny
-Jak słodko-powiedziałam szkoda że Alan tego nie może tego usłyszeć-powiedziałam
-Skąd masz pewność że nie słyszę?
Podskoczyłam to nie może być ten głos-To nie możliwe-odwróciłam łeb-Alan zapytałam,moją uwagę przyciągną wilk o sierści tak jak tamtego czarnego wilka.
-No, nie do końca- koło niego pojawił się identyczny wilk.
Wstałam-Znowu ty czego ty chcesz-Moje oczy patrzyły na czarnego wilka na tego właściwego czarnego
-Nie mogłem się powstrzymać. Teraz identyczni, prawda?
-Właśnie widzę-powiedziałam z pogardą-Nie możesz mi już bardziej spaprać życia-wzięłam małe w pysk Miałam już odejść Ale Cristal miała inne plany Zamiast tego wymamrotała następne słowo a mianowicie
-Ta...ta
-Jakie to...
-Żałosne?- skończył Alan
-Tak, dokładnie- uśmiechnął się Scratch
Położyłam szczeniaki na ziemi-Spodziewałam się tego po tobie-powiedziałam-Mrok zawładnął Alanem w pełni wiem to bo wyczuwam jego aurę jest cała czarna a jego ciało to sama mroczna magia-ciągnęłam-wątpię że coś temu zaradzę więc się umawiamy wy dajecie mi spokój dzieci się nigdy nie dowiedzą że miały ojca
Alan
-A co im powiesz jak się jednak o niego zapytają ?
-To już moja sprawa co powiem
-Ale ja chcę usłyszeć to, co powiesz.
-Coś się nagle tak interesowny zrobił
-Zawsze byłem.
-Ta jasne
-Taka prawda, tylko ty nie zawsze chcesz mówić.
-Taak zawsze ja,zawsze moja wina-mruknęłam-Ta informacja odmieniła moje życie-Chciałam powiedzieć coś jeszcze ale zaburczało mi w brzuchu
-Chyba już to kiedyś z twoich ust słyszałem.
-Dziwne zjadłam sarnę a dalej jestem głodna-podeszłam do Simby-Simba odchyl skrzydło-Smok zrobił to co poprosiłam Jego skrzydło było jak lustro to co zobaczyłam przeraziło mnie robiłam się koścista chodź jadłam traciłam na wadze ale za to zyskiwałam siłe
-Więc, powiesz mi? Bo naprawdę jestem ciekawy, co im powiesz. Ja wiem tylko co powiedziałby ktoś inny.
- Nie nie powiem to moja sprawa-Użyłam trochę mocy ducha która przywróciła mi dawny wygląd
-Jesteś taka jak zwykle- wilk wstał- Ty po prostu nie wiesz.
- Ja to wiem tylko po co mam Ci to mówić i jemu też-wskazałam na Alana-Na razie nie trzeba się martwić pomyślę nad tym jak mnie zapytają gdzie tata
-Stanie się to wcześniej niż ci się wydaje. A teraz, mam lepsze rzeczy do roboty niż gadanie z tobą. A teraz spójrz na niego ostatni raz.
C.D.N
Alan
-Właśnie. Zaczniesz gadać do siebie.
-Już to robię jak nie zauważyłeś
-Właśnie po to tu jestem, próbuję ci to wmówić już od kilku minut
-Wiesz co najlepiej będzie jak mnie zostawisz w spokoju już dość mi pomogłeś
-Wiesz, zawsze do usług- wilk zniknął
Tylko westchnęłam.zawlokłam tą sarnę na skałę i położyłam obok smoków.Zabrałam się do jedzenia zjadłam prawie całą sarnę i poszłam nakarmić małe,kiedy karmiłam małe Cristal zaczęła lekko poszczekiwać zdziwiłam się że w tym wieku wilczki chcą mówić.Wytężyłam słuch a ta dalej mruczała poczekałam chwile a to co mi przekazała
-Maaa....Maaaa
Nie wierzyłam własnym uszom-Cristal czy ty powiedziałaś mama-zapytałam zszkokowana
-Maaa....Maaaa-Powtórzył Tonny
-Jak słodko-powiedziałam szkoda że Alan tego nie może tego usłyszeć-powiedziałam
-Skąd masz pewność że nie słyszę?
Podskoczyłam to nie może być ten głos-To nie możliwe-odwróciłam łeb-Alan zapytałam,moją uwagę przyciągną wilk o sierści tak jak tamtego czarnego wilka.
-No, nie do końca- koło niego pojawił się identyczny wilk.
Wstałam-Znowu ty czego ty chcesz-Moje oczy patrzyły na czarnego wilka na tego właściwego czarnego
-Nie mogłem się powstrzymać. Teraz identyczni, prawda?
-Właśnie widzę-powiedziałam z pogardą-Nie możesz mi już bardziej spaprać życia-wzięłam małe w pysk Miałam już odejść Ale Cristal miała inne plany Zamiast tego wymamrotała następne słowo a mianowicie
-Ta...ta
-Jakie to...
-Żałosne?- skończył Alan
-Tak, dokładnie- uśmiechnął się Scratch
Położyłam szczeniaki na ziemi-Spodziewałam się tego po tobie-powiedziałam-Mrok zawładnął Alanem w pełni wiem to bo wyczuwam jego aurę jest cała czarna a jego ciało to sama mroczna magia-ciągnęłam-wątpię że coś temu zaradzę więc się umawiamy wy dajecie mi spokój dzieci się nigdy nie dowiedzą że miały ojca
Alan
-A co im powiesz jak się jednak o niego zapytają ?
-To już moja sprawa co powiem
-Ale ja chcę usłyszeć to, co powiesz.
-Coś się nagle tak interesowny zrobił
-Zawsze byłem.
-Ta jasne
-Taka prawda, tylko ty nie zawsze chcesz mówić.
-Taak zawsze ja,zawsze moja wina-mruknęłam-Ta informacja odmieniła moje życie-Chciałam powiedzieć coś jeszcze ale zaburczało mi w brzuchu
-Chyba już to kiedyś z twoich ust słyszałem.
-Dziwne zjadłam sarnę a dalej jestem głodna-podeszłam do Simby-Simba odchyl skrzydło-Smok zrobił to co poprosiłam Jego skrzydło było jak lustro to co zobaczyłam przeraziło mnie robiłam się koścista chodź jadłam traciłam na wadze ale za to zyskiwałam siłe
-Więc, powiesz mi? Bo naprawdę jestem ciekawy, co im powiesz. Ja wiem tylko co powiedziałby ktoś inny.
- Nie nie powiem to moja sprawa-Użyłam trochę mocy ducha która przywróciła mi dawny wygląd
-Jesteś taka jak zwykle- wilk wstał- Ty po prostu nie wiesz.
- Ja to wiem tylko po co mam Ci to mówić i jemu też-wskazałam na Alana-Na razie nie trzeba się martwić pomyślę nad tym jak mnie zapytają gdzie tata
-Stanie się to wcześniej niż ci się wydaje. A teraz, mam lepsze rzeczy do roboty niż gadanie z tobą. A teraz spójrz na niego ostatni raz.
C.D.N
Od Amy C.D
-Sen to nie był na pewno. Koszmar ewentualnie.
Serce zaczęło mi mocniej bić oddychałam coraz szybciej-czego ty jeszcze chcesz wycofałam się do jaskini.Prosto do moich małych
-Właściwie, sam już nie wiem. Nudzi mi się może, albo tak po prostu. Sprawdzam czy nie potrzebujesz znów pomocy.
-Pomocy-zapytałam- Niby do czego
-Nie wiem... Materialnej, bądź psychicznej?
-Na pomoc psychiczną za późno, a na pomoc materialną się nie zdam umiem sama o si..-nie dokończyłam bo zaburczało mi w brzuchu
-Właśnie słyszę. Gratuluję ostatnich zdobyczy!
-Mniejsza o mnie dzieci są ważniejsze
-Ty nie jesz, one też nie jedzą
-Ale zaraz zjem
-Ciekawi mnie co.
-Sama nie wiem co sarna zadowoli mój głód
-Jeżeli ją złapiesz
-złapię-odpowiedziałam-ale chyba nie myślisz że jestem taka głupia żeby zostawić małe
-Em... Wszystkiego bym się spodziewał. No nie wiem czy tak wyczerpany wilk, złapałby coś tak szybkiego jak sarna.
-Słuchaj myślisz że jestem głupia-zapytałam-że zostawię małe na pastwę losu,a o sarnę się nie martw złapię taką sarnę
-Oczywiście, ja popatrzę, poczekam. Raczej prędzej padnę.
-Nie doczekanie Twoje-wzięłam małe w pysk i wyszłam z jaskini skierowałam się prosto na skałę narad bawiły się tam 3 smoki-Smok wody należący do Giby i 2 moje smoki,podeszłam do nich i postawiłam je na ziemi i gwizdnęłam.Smoki skinęły głową a ja oddaliłam się w kierunku polany łowieckiej.Kiedy byłam już na miejscu zauważyłam sarnę oddaloną od grupy przyczaiłam się chwile i wyskoczyłam sarna zerwała sie do biegu tak samo jak całe stado.Biegłam za nią ale ta się coraz bardziej oddalała wiec przyśpieszyłam biegu,nie mogłam pozwolić żeby dzieci mi głodowały myśl o dzieciach dodawała mi sił wydłużyłam jeszcze bardziej krok. Serce normalnego wilka by tego nie wytrzymało ja biegłam dalej, w końcu zrównałam sie z nią wykonałam susa i powaliłam ją zadusiłam zęby na jej gardle wierzgała jeszcze ale o chwili całkiem znieruchomiała-Taa jasne nie dogonię sarny-zaśmiałam się
-No brawo brawo. Nie myślałem naprawdę. Ale za to wiedziałem, że nie poradzisz sobie sama- uśmiechnął się
-No nie nawet polować w spokoju mi nie dajesz czego chcesz dogoniłam tą sarnę nie żyje została upolowana
-Mówiłem już, brawo, gratuluję
-A tak wgl po co za mną chodzisz
-Żebyś nie gadała sama do siebie
-Moje gadanie do Siebie nie powinno cię obchodzić
-Jak gadasz do siebie to raczej dobrze nie wróży. Bardziej świadczy o chorobie psychicznej
-Wiesz co zaczynasz mnie denerwować-złapałam mocniej sarnę za kark i nie wiem jak to zrobiłam ale zarzuciłam ją sobie na grzbiet nigdy nie byłam taka silna jak teraz zaczęłam iść w stronę skały
Alan
-Wiesz, jak chcesz, ale zobaczysz... Jak nie będziesz się miała komu wygadać, to zachorujesz.
C.D.N
Serce zaczęło mi mocniej bić oddychałam coraz szybciej-czego ty jeszcze chcesz wycofałam się do jaskini.Prosto do moich małych
-Właściwie, sam już nie wiem. Nudzi mi się może, albo tak po prostu. Sprawdzam czy nie potrzebujesz znów pomocy.
-Pomocy-zapytałam- Niby do czego
-Nie wiem... Materialnej, bądź psychicznej?
-Na pomoc psychiczną za późno, a na pomoc materialną się nie zdam umiem sama o si..-nie dokończyłam bo zaburczało mi w brzuchu
-Właśnie słyszę. Gratuluję ostatnich zdobyczy!
-Mniejsza o mnie dzieci są ważniejsze
-Ty nie jesz, one też nie jedzą
-Ale zaraz zjem
-Ciekawi mnie co.
-Sama nie wiem co sarna zadowoli mój głód
-Jeżeli ją złapiesz
-złapię-odpowiedziałam-ale chyba nie myślisz że jestem taka głupia żeby zostawić małe
-Em... Wszystkiego bym się spodziewał. No nie wiem czy tak wyczerpany wilk, złapałby coś tak szybkiego jak sarna.
-Słuchaj myślisz że jestem głupia-zapytałam-że zostawię małe na pastwę losu,a o sarnę się nie martw złapię taką sarnę
-Oczywiście, ja popatrzę, poczekam. Raczej prędzej padnę.
-Nie doczekanie Twoje-wzięłam małe w pysk i wyszłam z jaskini skierowałam się prosto na skałę narad bawiły się tam 3 smoki-Smok wody należący do Giby i 2 moje smoki,podeszłam do nich i postawiłam je na ziemi i gwizdnęłam.Smoki skinęły głową a ja oddaliłam się w kierunku polany łowieckiej.Kiedy byłam już na miejscu zauważyłam sarnę oddaloną od grupy przyczaiłam się chwile i wyskoczyłam sarna zerwała sie do biegu tak samo jak całe stado.Biegłam za nią ale ta się coraz bardziej oddalała wiec przyśpieszyłam biegu,nie mogłam pozwolić żeby dzieci mi głodowały myśl o dzieciach dodawała mi sił wydłużyłam jeszcze bardziej krok. Serce normalnego wilka by tego nie wytrzymało ja biegłam dalej, w końcu zrównałam sie z nią wykonałam susa i powaliłam ją zadusiłam zęby na jej gardle wierzgała jeszcze ale o chwili całkiem znieruchomiała-Taa jasne nie dogonię sarny-zaśmiałam się
-No brawo brawo. Nie myślałem naprawdę. Ale za to wiedziałem, że nie poradzisz sobie sama- uśmiechnął się
-No nie nawet polować w spokoju mi nie dajesz czego chcesz dogoniłam tą sarnę nie żyje została upolowana
-Mówiłem już, brawo, gratuluję
-A tak wgl po co za mną chodzisz
-Żebyś nie gadała sama do siebie
-Moje gadanie do Siebie nie powinno cię obchodzić
-Jak gadasz do siebie to raczej dobrze nie wróży. Bardziej świadczy o chorobie psychicznej
-Wiesz co zaczynasz mnie denerwować-złapałam mocniej sarnę za kark i nie wiem jak to zrobiłam ale zarzuciłam ją sobie na grzbiet nigdy nie byłam taka silna jak teraz zaczęłam iść w stronę skały
Alan
-Wiesz, jak chcesz, ale zobaczysz... Jak nie będziesz się miała komu wygadać, to zachorujesz.
C.D.N
Od Amy C.D
Śniła mi się wielka niezmierzona przestrzeń czarna otchłań,widziałam światło zaczęłam biec w skazanym kierunku to co ujrzałam zaskoczyło mnie to światło to była jaskinia.Jaskinia w której spędziliśmy z Alanem noc poślubną
-Wspomnienia-westchnęłam
-Bo się popłacze...Witaj ponownie! Twoje marzenie się spełniło
-No nie to znowu Ty możesz zostawić moje sny w spokoju ?-zapytałam
-Jesteśmy w twoim śnie?
-Tak w moim śnie-powiedziałam
-Nie wiedziałem. No cóż i tak jest fajnie
-Weź z niego wyjdź nie mam ochoty na Ciebie patrzeć już dość spaprałeś mi życie-Powiedziałam
-Ok, właściwie to twój sen.
Odwróciłam się i zobaczyłam czarnego wilka,usiadłam-Skoro już tu jesteś powiedz mi jak masz na imię, bo życia już nie możesz mi bardziej spaprać
-Do czego ci moje imię?
-Chce wiedzieć i Tyle ale widzę że mi go nie wyjawisz więc żegnam-wstałam i przeszłam obok niego nie zwracając na niego uwagi
-Ok. Spadaj.
-Oh jakie słodkie pożegnanie-powiedziałam-Normalnie drżę ze strachu-zaśmiałam się
-Niby czemu miałabyś się bać? I czemu jest to słodkie?
-Powiedziałam to w sarkazmie
-Ohoho! No naprawdę czuję się zgaszony!
-To świetnie
-No po prostu. Nie tęsknisz może za kimś?
-Niby za kim-zatrzymałam się
-Udajesz, czy jesteś taka głupia?
-Niby za kim mam tęsknić jak zabiłeś mi moje męża-zapytałam zła odwróciłam się napięcie-Owszem tęsknie za nim ale to co było między nami to już przeszłość,bo Ty to wszystko zniszczyłeś
-Przeszłość? Ty po prostu tak szybko zapomniałaś?
-Nie nie zapomniałam o nim-odpowiedziałam-Ale co mogę to rozpamiętywać jak to jest już przeszłość jego nie ma bo go zabiłeś
-Najlepiej powiedzieć: Tego już nie ma, to przeszłość-odezwał się głos gdzieś z ciemności
Sierść mi stanęła dęba-Ten głos ,to nie może być on on nie żyje-Powiedziałem ze strachem-Co ty znowu majstrujesz przy moim śnie-nie miałam odwagi odwrócić się za siebie
-Ja nic nie majstruje. Jak już mówiłam to twój sen. Poz tym... To głosy mamy takie same
-Czyli wyobraziłam go Sobie jego tu nie ma-zamknęłam oczy i odwróciłam się za Siebie nie wiedziałam czy on tam jest czy nie nie pozostawało mi nic innego jak otworzyć oczy. Tak też zrobiłam moje powieki uniosły się w góre..
Już go tam nie było
Odetchnęłam z ulgą-Tak jak powiedziałam to tylko moja wyobraźnia i wracając do tematu przeszłości-odpowiedziałam-Tak to jest przeszłość bo nic mu nie zwróci życia-oczywiście kłamałam-To Ty go zabiłeś ale nie zabiłeś jego ducha i jego miłości,która pozostanie we mnie-mówiąc to obudziłam się była jeszcze noc.Było ciemno wstałam powoli żeby nie obudzić małych i wyszłam kawałek przed jaskinie
-Dobrze,że to był tylko sen-powiedziałam
C.D.N
-Wspomnienia-westchnęłam
-Bo się popłacze...Witaj ponownie! Twoje marzenie się spełniło
-No nie to znowu Ty możesz zostawić moje sny w spokoju ?-zapytałam
-Jesteśmy w twoim śnie?
-Tak w moim śnie-powiedziałam
-Nie wiedziałem. No cóż i tak jest fajnie
-Weź z niego wyjdź nie mam ochoty na Ciebie patrzeć już dość spaprałeś mi życie-Powiedziałam
-Ok, właściwie to twój sen.
Odwróciłam się i zobaczyłam czarnego wilka,usiadłam-Skoro już tu jesteś powiedz mi jak masz na imię, bo życia już nie możesz mi bardziej spaprać
-Do czego ci moje imię?
-Chce wiedzieć i Tyle ale widzę że mi go nie wyjawisz więc żegnam-wstałam i przeszłam obok niego nie zwracając na niego uwagi
-Ok. Spadaj.
-Oh jakie słodkie pożegnanie-powiedziałam-Normalnie drżę ze strachu-zaśmiałam się
-Niby czemu miałabyś się bać? I czemu jest to słodkie?
-Powiedziałam to w sarkazmie
-Ohoho! No naprawdę czuję się zgaszony!
-To świetnie
-No po prostu. Nie tęsknisz może za kimś?
-Niby za kim-zatrzymałam się
-Udajesz, czy jesteś taka głupia?
-Niby za kim mam tęsknić jak zabiłeś mi moje męża-zapytałam zła odwróciłam się napięcie-Owszem tęsknie za nim ale to co było między nami to już przeszłość,bo Ty to wszystko zniszczyłeś
-Przeszłość? Ty po prostu tak szybko zapomniałaś?
-Nie nie zapomniałam o nim-odpowiedziałam-Ale co mogę to rozpamiętywać jak to jest już przeszłość jego nie ma bo go zabiłeś
-Najlepiej powiedzieć: Tego już nie ma, to przeszłość-odezwał się głos gdzieś z ciemności
Sierść mi stanęła dęba-Ten głos ,to nie może być on on nie żyje-Powiedziałem ze strachem-Co ty znowu majstrujesz przy moim śnie-nie miałam odwagi odwrócić się za siebie
-Ja nic nie majstruje. Jak już mówiłam to twój sen. Poz tym... To głosy mamy takie same
-Czyli wyobraziłam go Sobie jego tu nie ma-zamknęłam oczy i odwróciłam się za Siebie nie wiedziałam czy on tam jest czy nie nie pozostawało mi nic innego jak otworzyć oczy. Tak też zrobiłam moje powieki uniosły się w góre..
Już go tam nie było
Odetchnęłam z ulgą-Tak jak powiedziałam to tylko moja wyobraźnia i wracając do tematu przeszłości-odpowiedziałam-Tak to jest przeszłość bo nic mu nie zwróci życia-oczywiście kłamałam-To Ty go zabiłeś ale nie zabiłeś jego ducha i jego miłości,która pozostanie we mnie-mówiąc to obudziłam się była jeszcze noc.Było ciemno wstałam powoli żeby nie obudzić małych i wyszłam kawałek przed jaskinie
-Dobrze,że to był tylko sen-powiedziałam
C.D.N
piątek, 13 września 2013
Od Amy C.D
-To już Twój problem-odpowiedziałam
-Ta. No tik tak tik tak.
Lapy mi się ugięły nie wiedziałam kogo wybrać moje serce wskazywało obydwie strony,lecz najbardziej ciągnęło mnie do Alana to był mój mąż a do dzieci czułam to samo.Ale podeszłam na tą stronę gdzie był Alan
-Ja czekam!- krzyknął z dołu
-To czekaj -odkrzyknęłam-to ciężka decyzja
-Amy? Słyszysz?
-Alan-pomyślałam-tak,słyszę ale co ty robisz w mojej głowie
-Em... Mówię.
-No wiem że mówisz-odpowiedziałam-coś się stało boli cie coś-zapytałam-nic nie mów uratuje cię dokonałam wyboru
-Nie powiem że jest wygodnie, ale nie jest najgorzej. Ale to jest zła decyzja
-Czemu-zapytałam przestraszona
-Ja nie mam przed sobą już długiego życia
-Alan..-łzy napłynęły mi do oczu
-Amy-odezwała się moja matka w mojej głowie-Alan dobrze mówi nie martw się wskrzesimy go..
-Ale jak wskrzesicie-zapytałam przerywając jej
-Jest jeszcze jeden smok Shenlong,który po zebraniu 7 smoczych kul spełnia jedno życzenie
- Widzisz Amy wybierz nasze dzieci pomyśl o nich one muszą żyć
-Dobrze-odpowiedziałam łzy napłynęły mi do oczu-Pamiętaj zawszę będę cię kochać-Odeszłam o storny Alana i poszłam na drugą stronę,usiadłam
-Już?
Kiwnęłam głową posłałam Alanowi spojrzenie pełne miłości,zamknęłam oczy a po policzku spłynęły mi łzy
-Więc... Weź je
Nachyliłam się i wciągnęłam małe-Ohh Cristal ,Tonny -przytuliłam małe
-Teraz jesteś szczęśliwa?- krzyknął czarny z dołu
-nie,-opowiedziałam-jestem tylko szczęśliwa w połowie
-No to mnie już nie obchodzi.
-wiadomo Ciebie nic nie obchodzi
-Tak jak większość tego wszystkiego na tej planecie. Nawet ciebie.
-mnie?
-Tak
-Mówię Ci już do widzenia-wzięłam małe w pysk i zaczęłam iść do domu
-Ok. Powiedziałaś do widzenia!
-Powiedziałam tak bo nie chce mieć z tobą nic do czynienia
-Ale do widzenia, jak sama nazwa mówi: widzenia. Więc jednak jeszcze chcesz się ze mną zobaczyć .
-W marzeniach
-Ok, marz o mnie jak najczęściej !
-Zaczynasz mnie denerwować ja o tobie marzyć ? na głowę upadłeś
-Powiedziałaś: w marzeniach.
-Słuchaj nie łap mnie za słowa w Marzeniach było skierowane do Ciebie prędzej sb ogon urwę niż będę chciała Sie z Tobą spotkać
-A może powinnaś?
-Taa chciałbyś
-Ja? Sądzę że już prędzej ty
-Wiesz może skorzystam z tej propozycji
-Dobra dobra, idź już sobie .
-Jak ja kocham denerwować takie wilki jak ty-uśmiechnęłam się i zniknęłam,pojawiłam się w mojej jaskini odstawiłam szczeniaki i wyszłam popatrzeć na księżyc
C.D.N
-Ta. No tik tak tik tak.
Lapy mi się ugięły nie wiedziałam kogo wybrać moje serce wskazywało obydwie strony,lecz najbardziej ciągnęło mnie do Alana to był mój mąż a do dzieci czułam to samo.Ale podeszłam na tą stronę gdzie był Alan
-Ja czekam!- krzyknął z dołu
-To czekaj -odkrzyknęłam-to ciężka decyzja
-Amy? Słyszysz?
-Alan-pomyślałam-tak,słyszę ale co ty robisz w mojej głowie
-Em... Mówię.
-No wiem że mówisz-odpowiedziałam-coś się stało boli cie coś-zapytałam-nic nie mów uratuje cię dokonałam wyboru
-Nie powiem że jest wygodnie, ale nie jest najgorzej. Ale to jest zła decyzja
-Czemu-zapytałam przestraszona
-Ja nie mam przed sobą już długiego życia
-Alan..-łzy napłynęły mi do oczu
-Amy-odezwała się moja matka w mojej głowie-Alan dobrze mówi nie martw się wskrzesimy go..
-Ale jak wskrzesicie-zapytałam przerywając jej
-Jest jeszcze jeden smok Shenlong,który po zebraniu 7 smoczych kul spełnia jedno życzenie
- Widzisz Amy wybierz nasze dzieci pomyśl o nich one muszą żyć
-Dobrze-odpowiedziałam łzy napłynęły mi do oczu-Pamiętaj zawszę będę cię kochać-Odeszłam o storny Alana i poszłam na drugą stronę,usiadłam
-Już?
Kiwnęłam głową posłałam Alanowi spojrzenie pełne miłości,zamknęłam oczy a po policzku spłynęły mi łzy
-Więc... Weź je
Nachyliłam się i wciągnęłam małe-Ohh Cristal ,Tonny -przytuliłam małe
-Teraz jesteś szczęśliwa?- krzyknął czarny z dołu
-nie,-opowiedziałam-jestem tylko szczęśliwa w połowie
-No to mnie już nie obchodzi.
-wiadomo Ciebie nic nie obchodzi
-Tak jak większość tego wszystkiego na tej planecie. Nawet ciebie.
-mnie?
-Tak
-Mówię Ci już do widzenia-wzięłam małe w pysk i zaczęłam iść do domu
-Ok. Powiedziałaś do widzenia!
-Powiedziałam tak bo nie chce mieć z tobą nic do czynienia
-Ale do widzenia, jak sama nazwa mówi: widzenia. Więc jednak jeszcze chcesz się ze mną zobaczyć .
-W marzeniach
-Ok, marz o mnie jak najczęściej !
-Zaczynasz mnie denerwować ja o tobie marzyć ? na głowę upadłeś
-Powiedziałaś: w marzeniach.
-Słuchaj nie łap mnie za słowa w Marzeniach było skierowane do Ciebie prędzej sb ogon urwę niż będę chciała Sie z Tobą spotkać
-A może powinnaś?
-Taa chciałbyś
-Ja? Sądzę że już prędzej ty
-Wiesz może skorzystam z tej propozycji
-Dobra dobra, idź już sobie .
-Jak ja kocham denerwować takie wilki jak ty-uśmiechnęłam się i zniknęłam,pojawiłam się w mojej jaskini odstawiłam szczeniaki i wyszłam popatrzeć na księżyc
C.D.N
Nowa wilczyca ^^
Imię :Vera
Wiek :2,5
Stanowisko :Zielarz
Płeć :Samica
Urodziny :12.11
Charakter : miła,wrażliwa,odważna,szybka,rozsądna
Moce: Posiada moc cienia,prędkość światła
Partner :brak
Potomstwo :brak
niedziela, 8 września 2013
Nowa wilczyca ^^
Imię :Samael(Sael)
Wiek :2,5
Stanowisko : Wartowniczka
Płeć :Wadera
Urodziny : 03.01.
Charakter : skryta, inteligentna, trudno ją obrazić, ma cięty język, nieustępliwa, urocza, cierpliwa, dumna, tajemnicza
Moce : Wszystkie moce burzy i mroku, stalowa sierść, zmiana domeny
Partner :brak
Potomstwo :brak
Od Amy C.D
-Przed czasem. Nie spodziewałbym się.
Wstałam-gdzie oni są-zapytałam zachowując powagę
-Wybór?
-Pierw mi odpowiedz gdzie oni są-odpowiedziałam z niebezpiecznym błyskiem w oku
-Ciesz się, że chcę powiedzieć ci gdzie jest jedno z nich.-Moja łaska nie zna granic- dodał po chwili
-Jak to jedno z nich-warknęłam-Jeśli włos z głowy im spadnie ...
-Mówiłem. Jedno. Jesteś kiepskim słuchaczem.
-Chce widzieć całą trójke
-Chcieć- nie zawsze oznacza móc
- Gdzie ta cała trójka-traciłam cierpliwość
-Em, według "twej" woli.
Nad wodospadem buchnęła czarna chmura dymu. Na wystającym stropie zabrzęczały łańcuchy, na których zwisał Alan a obok niego coś na kształt pudełka po butach z dziurką. Z wody wynurzyły się ostro zakończone skały a woda buchnęła białą parą. W górze wodospadu zamajaczył cień-wysłannik czarnego.
-Pobawimy się trochę. Wybierasz jedno. Drugie w tym czasie, zostanie pozyskane, spadnie z zawieszenia na ostre skały, żeby ugotować się we wrzącej wodzie. Powodzenia- uśmiechnął się- masz 3 minuty.
-Żartujesz-ugięły mi się łapy- nie możesz być aż taki zły przepełniony nienawiścią
-No nie. Mogę być gorszy.
zamilkłam jedyne co mogłam zrobić to podejść trochę bliżej i tak się stało podeszłam,bliżej nie mogłam uwierzyć w to co się stało w jednej chwili mogłam stracić miłość mojego życia i moje dzieci miałam tylko jeden wybór-To się nie dzieje na prawdę-powiedziałam -Jedyne co mogę zrobić to wezwać ich-zerwałam medalion z szyi rozgryzłam go w zębach jedną część podrzuciłam do góry a drugą wbiłam w ziemię-Potrzebuje was-krzyknęłam,błysło światło po chwili czułam ich obecność przy Sobie.
-Amy co się dzieje-zapytała mnie matka
-Mamo patrz na to-wskazałam na wodospad-Jeden wybór-odpowiedziałam
-Amy..-zaczął ojciec
-nie mogę tak tego zostawić-odpowiedziałam przerywając mu-muszę go dopaść i rozszarpać za to co mi zrobił-wstałam
-Ne Amy,nie możesz tego zrobić bo zabije ich oboje-powiedziała matka Trzymając mnie
-Ale,mamo...
-żadnego ale Amy wybierz i to teraz masz mało czasu
-Wiem o tym-uspokoiłam się i podeszłam jeszcze bliżej,pierw zwróciłam się w stronę Alana ale potem zawróciłam do dzieci i znowu do Alana nie wiedziałam kogo wybrać ..
-No szybciej...Wiesz co? Właściwie to jest trochę żałosne. Bo zawsze wzywasz do siebie pomoc. Zawsze.
-nie nie zawsze dopiero nie dawno skorzystałam z pomocy moich rodziców a jeśli chodzi o smoki one dostarczają mi siłe
-Nie sądzisz, że to nie uczciwe? Ja nie mam takich przenośnych baterii.
- To już nie mój problem a nie uczciwe jest t co robisz a nie to co ja robie
-Mhym, tak. Ja wszystko muszę robić sam. Siła nie wraca mi po godzinie, a i nachodzić to się też musze często.
Wstałam-gdzie oni są-zapytałam zachowując powagę
-Wybór?
-Pierw mi odpowiedz gdzie oni są-odpowiedziałam z niebezpiecznym błyskiem w oku
-Ciesz się, że chcę powiedzieć ci gdzie jest jedno z nich.-Moja łaska nie zna granic- dodał po chwili
-Jak to jedno z nich-warknęłam-Jeśli włos z głowy im spadnie ...
-Mówiłem. Jedno. Jesteś kiepskim słuchaczem.
-Chce widzieć całą trójke
-Chcieć- nie zawsze oznacza móc
- Gdzie ta cała trójka-traciłam cierpliwość
-Em, według "twej" woli.
Nad wodospadem buchnęła czarna chmura dymu. Na wystającym stropie zabrzęczały łańcuchy, na których zwisał Alan a obok niego coś na kształt pudełka po butach z dziurką. Z wody wynurzyły się ostro zakończone skały a woda buchnęła białą parą. W górze wodospadu zamajaczył cień-wysłannik czarnego.
-Pobawimy się trochę. Wybierasz jedno. Drugie w tym czasie, zostanie pozyskane, spadnie z zawieszenia na ostre skały, żeby ugotować się we wrzącej wodzie. Powodzenia- uśmiechnął się- masz 3 minuty.
-Żartujesz-ugięły mi się łapy- nie możesz być aż taki zły przepełniony nienawiścią
-No nie. Mogę być gorszy.
zamilkłam jedyne co mogłam zrobić to podejść trochę bliżej i tak się stało podeszłam,bliżej nie mogłam uwierzyć w to co się stało w jednej chwili mogłam stracić miłość mojego życia i moje dzieci miałam tylko jeden wybór-To się nie dzieje na prawdę-powiedziałam -Jedyne co mogę zrobić to wezwać ich-zerwałam medalion z szyi rozgryzłam go w zębach jedną część podrzuciłam do góry a drugą wbiłam w ziemię-Potrzebuje was-krzyknęłam,błysło światło po chwili czułam ich obecność przy Sobie.
-Amy co się dzieje-zapytała mnie matka
-Mamo patrz na to-wskazałam na wodospad-Jeden wybór-odpowiedziałam
-Amy..-zaczął ojciec
-nie mogę tak tego zostawić-odpowiedziałam przerywając mu-muszę go dopaść i rozszarpać za to co mi zrobił-wstałam
-Ne Amy,nie możesz tego zrobić bo zabije ich oboje-powiedziała matka Trzymając mnie
-Ale,mamo...
-żadnego ale Amy wybierz i to teraz masz mało czasu
-Wiem o tym-uspokoiłam się i podeszłam jeszcze bliżej,pierw zwróciłam się w stronę Alana ale potem zawróciłam do dzieci i znowu do Alana nie wiedziałam kogo wybrać ..
-No szybciej...Wiesz co? Właściwie to jest trochę żałosne. Bo zawsze wzywasz do siebie pomoc. Zawsze.
-nie nie zawsze dopiero nie dawno skorzystałam z pomocy moich rodziców a jeśli chodzi o smoki one dostarczają mi siłe
-Nie sądzisz, że to nie uczciwe? Ja nie mam takich przenośnych baterii.
- To już nie mój problem a nie uczciwe jest t co robisz a nie to co ja robie
-Mhym, tak. Ja wszystko muszę robić sam. Siła nie wraca mi po godzinie, a i nachodzić to się też musze często.
Od Alana Cd Amy
W wejściu pojawiła się sylwetka wilka.
-Tak szybko wróciłaś?-zapytałem.
-Szybko? Nie, raczej nie- powiedział głos, lecz to niebyła Amy.
-Hym...?
-Wiesz, mogłem równie dobrze przyjść wczoraj, ale pomyślałem, że jeszcze trochę poczekam.
-Czy ty kiedykolwiek odpoczywasz?- wstałem i zasłoniłem szczeniaki.
-Myślisz, że co robiłem cały tydzień?- czarny ponownie wszedł do jaskini.
Zawarczałem.
-Wiesz...-powiedział- Oj, nie będę przeciągał- tu rzucił się na mnie.
Walka toczyła się w całej jaskini, rzucaliśmy się kąta w kąt. Wilk zranił mnie kilka razy boleśnie. Nagle podniósł głowę i wyjrzał na dwór, jakby coś usłyszał. Wtedy ugryzłem go za gardło a on przeniósł nas razem gdzie indziej.
W tym czasie Amy :
Widziałam z daleka moją jaskinie trzymając królika pysku przyspieszyłam,kiedy wbiegłam do jaskini zastałam szok nigdzie nie było moich dzieci ani Alana-Gdzie są moje dzieci-krzknęłam
-Bezpieczne...-lakonicznie powiedział głos
-No nie-łapy mi się trzęsły-Tylko nie ty
-Mam nieodparte wrażenie, że wszyscy jakoś tak się mnie boją...
-Gdzie jest Alan i gdzie są moje dzieci-warknęłam
-Mówiłem. Bezpiecznie
-Słyszałam-powiedziałam z irytacją- Czego ty znowu chcesz
-Tego czego nie dostałem za ostatnim razem, a przy okazji trochę zabawy
-Niby czego nie dostałeś za ostatnim razem-zapytałam
-Zemsty, skarbie, zemsty
-Ile razy mam Ci powtarzać że to dzieci i pokaż się w końcu-obróciłam się
-Co mnie to ma niby obchodzić? Chyba każdy kiedyś nimi był!
-Tak był ale pomyśl gdybym ja chciała tak zabić Twoje dzieci, i radze Ci powiedz mi gdzie oni są-wnerwiłam się
-Mówiłem już, nie miałem, nie mam i nie będe miał dzieci
-To powiedz mi gdzie są moje w trybie natychmiastowym-zagroziłam
Wilk skoczył i jednym ruchem powalił Amy.
-Masz wybór. Albo uratujesz jego albo te małe pełzaki. Masz jeden dzień na decyzje. Czekam przy wodospadzie- uśmiechnął się i zniknął
Warknęłam basowo-Fajnie że wiem o jakiej godzinie mamy się spotkać-powiedziałam do Siebie ,wstałam i się otrzepałam
-Mówiłem, jeden dzień. Wieczorem.
-A tak dokładniej-zapytałam warcząc-22.00? czy jaka tam kosmiczna godzina
-Wy wilki... To wy macie zegarki?- pojawił się przed Amy i zaśmiał się
-Nie denerwuj mnie-powiedziałam-każdy zna się na godzinach powiesz w końcu jaka godzina żebym cię mogła potem dopaść
-Nie, ale to na prawdę dziwne. Ty? Dopaść mnie? Śmieszne. Punkt 24.
24?-zapytałam łapy zaczęły mi się trząść-To przecież godzina duchów i innych zjaw..
-Godzina duchów? Oh, naprawdę? Jak dziecko...
-Jak myślisz czemu moi rodzice się pojawili-zapytałam
-Potraktuję to jako pytanie retoryczne...
-Bo wybiła godzina 24.00 plus jeszcze medalion
-Cicho mała, ciesz się, że daje ci szansę. Chociaż... Nie, niewdzięczna! Trzeba było wykorzystać szansę. Widzimy sie o 1.
Warknęłam-nie wie co go czeka-pomyślałam. Musiałam czekać aż wybije godzina 1.00, dzień przebiegł mi prawie normalnie cały czas się martwiłam o małe i o Alana unikałam członków watahy aż do godziny 24.50-Jeszcze 10 min-powiedziałam, przygotowałam się psychicznie i fizycznie na to co mogło mnie spotkać ,wybiegłam z Jaskini i pedziłam w stronę wodospadu dotarłam na miejsce o 24.59,usiadłam.Zamknęłam oczy nikogo nie było-Jeszcze 1 min-oddychałam coraz szybciej nagle poczułam zimny powiew otworzyłam oczy..
<C.D.N>
-Tak szybko wróciłaś?-zapytałem.
-Szybko? Nie, raczej nie- powiedział głos, lecz to niebyła Amy.
-Hym...?
-Wiesz, mogłem równie dobrze przyjść wczoraj, ale pomyślałem, że jeszcze trochę poczekam.
-Czy ty kiedykolwiek odpoczywasz?- wstałem i zasłoniłem szczeniaki.
-Myślisz, że co robiłem cały tydzień?- czarny ponownie wszedł do jaskini.
Zawarczałem.
-Wiesz...-powiedział- Oj, nie będę przeciągał- tu rzucił się na mnie.
Walka toczyła się w całej jaskini, rzucaliśmy się kąta w kąt. Wilk zranił mnie kilka razy boleśnie. Nagle podniósł głowę i wyjrzał na dwór, jakby coś usłyszał. Wtedy ugryzłem go za gardło a on przeniósł nas razem gdzie indziej.
W tym czasie Amy :
Widziałam z daleka moją jaskinie trzymając królika pysku przyspieszyłam,kiedy wbiegłam do jaskini zastałam szok nigdzie nie było moich dzieci ani Alana-Gdzie są moje dzieci-krzknęłam
-Bezpieczne...-lakonicznie powiedział głos
-No nie-łapy mi się trzęsły-Tylko nie ty
-Mam nieodparte wrażenie, że wszyscy jakoś tak się mnie boją...
-Gdzie jest Alan i gdzie są moje dzieci-warknęłam
-Mówiłem. Bezpiecznie
-Słyszałam-powiedziałam z irytacją- Czego ty znowu chcesz
-Tego czego nie dostałem za ostatnim razem, a przy okazji trochę zabawy
-Niby czego nie dostałeś za ostatnim razem-zapytałam
-Zemsty, skarbie, zemsty
-Ile razy mam Ci powtarzać że to dzieci i pokaż się w końcu-obróciłam się
-Co mnie to ma niby obchodzić? Chyba każdy kiedyś nimi był!
-Tak był ale pomyśl gdybym ja chciała tak zabić Twoje dzieci, i radze Ci powiedz mi gdzie oni są-wnerwiłam się
-Mówiłem już, nie miałem, nie mam i nie będe miał dzieci
-To powiedz mi gdzie są moje w trybie natychmiastowym-zagroziłam
Wilk skoczył i jednym ruchem powalił Amy.
-Masz wybór. Albo uratujesz jego albo te małe pełzaki. Masz jeden dzień na decyzje. Czekam przy wodospadzie- uśmiechnął się i zniknął
Warknęłam basowo-Fajnie że wiem o jakiej godzinie mamy się spotkać-powiedziałam do Siebie ,wstałam i się otrzepałam
-Mówiłem, jeden dzień. Wieczorem.
-A tak dokładniej-zapytałam warcząc-22.00? czy jaka tam kosmiczna godzina
-Wy wilki... To wy macie zegarki?- pojawił się przed Amy i zaśmiał się
-Nie denerwuj mnie-powiedziałam-każdy zna się na godzinach powiesz w końcu jaka godzina żebym cię mogła potem dopaść
-Nie, ale to na prawdę dziwne. Ty? Dopaść mnie? Śmieszne. Punkt 24.
24?-zapytałam łapy zaczęły mi się trząść-To przecież godzina duchów i innych zjaw..
-Godzina duchów? Oh, naprawdę? Jak dziecko...
-Jak myślisz czemu moi rodzice się pojawili-zapytałam
-Potraktuję to jako pytanie retoryczne...
-Bo wybiła godzina 24.00 plus jeszcze medalion
-Cicho mała, ciesz się, że daje ci szansę. Chociaż... Nie, niewdzięczna! Trzeba było wykorzystać szansę. Widzimy sie o 1.
Warknęłam-nie wie co go czeka-pomyślałam. Musiałam czekać aż wybije godzina 1.00, dzień przebiegł mi prawie normalnie cały czas się martwiłam o małe i o Alana unikałam członków watahy aż do godziny 24.50-Jeszcze 10 min-powiedziałam, przygotowałam się psychicznie i fizycznie na to co mogło mnie spotkać ,wybiegłam z Jaskini i pedziłam w stronę wodospadu dotarłam na miejsce o 24.59,usiadłam.Zamknęłam oczy nikogo nie było-Jeszcze 1 min-oddychałam coraz szybciej nagle poczułam zimny powiew otworzyłam oczy..
<C.D.N>
Od Amy C.D
-Tylko nie to-jęknęłam-Znowu ty ?!
-Spokojnie, nic ci nie grozi. Ta całą akcja kosztowała mnie okropnie dużo siły i mocy, a nawet częściową utratę ciała... Jesteś bezpieczna, na razie
-śmiechu warte-powiedziałam-nie masz odwagi się pokazać,bo pokonała cię samica i nie możesz przyjąć porażki-mówiąc to skierowałam się z powrotem do jaskini-Zostaw nas lepiej moja moc ducha jest jeszcze większa niż wcześniej
-Chcesz, żebym ci się teraz pokazał? Proszę- ciemna smuga zamajaczyła gdzieś w cieniu, wyglądała podobnie jak dym- Więc, witaj znów.
-Ja cię nie witam,ale za to żegnam za wiele już narobiłeś-weszłam do jaskini
-Najpierw chcesz mnie widzieć, a teraz idziesz, typowe dla ciebie-zniknął
-To pech, nie jestem już taka miła jak wcześniej-weszłam do Jaskini i zasnęłam
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~Nad Ranem ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Obudziłam się rano z bólem głowy rozejrzałam się za szczeniakami-Gdzie moja małe-pisnęłam cicho i nagle spostrzegłam je spały obok Alana-uff-odetchnęłam z ulgą.Wyszłam przed jaskinie ,był piękny słoneczny dzień-powinnam coś upolować trzeba nakarmić małe-mówiąc to pobiegłam upolować jelenia.Kiedy wróciłam Alan juz wstał.
-Wyszłaś sobie na polowanie?
-Tak trzeba cos jesc
-No właściwie to racja
-No to zjedz a ja udam się jeszcze po królika
-Zjeść? Jeszcze nie mam czego.
-A no tak-zapomniałam jeleń leży przed jaskinią-powiedziałam
-Em...OK. Dzięki.
-Nie ma za co-powiedziałam
-A jak się czujesz ?
-Doskonale tryskam energią-odpowiedziałam radośnie -a ty ?? 5
-To świetnie- uśmiechnąłem się- Nawet, nawet.
- Dobra jedz ja zmykam po tego królika
-Chce ci się po niego iść?
-No to tylko na polanie łowieckiej-powiedziałam
-Ok, jak chcesz to proszę
-Okej to ja wracam za 10 min-wybiegłam z jaskini
-Dobrze, czekam aż wrócisz!
-Pewnie kochanie zaraz wracam-odkrzyknęłam- uważaj na szczeniaczki
<Alan ? >
-Spokojnie, nic ci nie grozi. Ta całą akcja kosztowała mnie okropnie dużo siły i mocy, a nawet częściową utratę ciała... Jesteś bezpieczna, na razie
-śmiechu warte-powiedziałam-nie masz odwagi się pokazać,bo pokonała cię samica i nie możesz przyjąć porażki-mówiąc to skierowałam się z powrotem do jaskini-Zostaw nas lepiej moja moc ducha jest jeszcze większa niż wcześniej
-Chcesz, żebym ci się teraz pokazał? Proszę- ciemna smuga zamajaczyła gdzieś w cieniu, wyglądała podobnie jak dym- Więc, witaj znów.
-Ja cię nie witam,ale za to żegnam za wiele już narobiłeś-weszłam do jaskini
-Najpierw chcesz mnie widzieć, a teraz idziesz, typowe dla ciebie-zniknął
-To pech, nie jestem już taka miła jak wcześniej-weszłam do Jaskini i zasnęłam
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~Nad Ranem ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Obudziłam się rano z bólem głowy rozejrzałam się za szczeniakami-Gdzie moja małe-pisnęłam cicho i nagle spostrzegłam je spały obok Alana-uff-odetchnęłam z ulgą.Wyszłam przed jaskinie ,był piękny słoneczny dzień-powinnam coś upolować trzeba nakarmić małe-mówiąc to pobiegłam upolować jelenia.Kiedy wróciłam Alan juz wstał.
-Wyszłaś sobie na polowanie?
-Tak trzeba cos jesc
-No właściwie to racja
-No to zjedz a ja udam się jeszcze po królika
-Zjeść? Jeszcze nie mam czego.
-A no tak-zapomniałam jeleń leży przed jaskinią-powiedziałam
-Em...OK. Dzięki.
-Nie ma za co-powiedziałam
-A jak się czujesz ?
-Doskonale tryskam energią-odpowiedziałam radośnie -a ty ?? 5
-To świetnie- uśmiechnąłem się- Nawet, nawet.
- Dobra jedz ja zmykam po tego królika
-Chce ci się po niego iść?
-No to tylko na polanie łowieckiej-powiedziałam
-Ok, jak chcesz to proszę
-Okej to ja wracam za 10 min-wybiegłam z jaskini
-Dobrze, czekam aż wrócisz!
-Pewnie kochanie zaraz wracam-odkrzyknęłam- uważaj na szczeniaczki
<Alan ? >
sobota, 7 września 2013
Od Amy C.D
-Nigdy...- powiedział sapiąc
-Jak sobie chcesz-powiedziałam ,nachyliłam się i sama zagłębiłam łapę w jego ciele-Powiedz mi
-Prędzej mnie zabijesz niż ci powiem
Wyciągnęłam łapę wiedziałam że nic nie zdziałam-Tanabi mocniejszą barierę poproszę najsilniejszą jaką masz-smok podszedł do wilka i stworzył Barierę magiczną-Dziękuje Ci Tanabi,możecie go puścić-podeszłam do malców-dziękuje wam za pomoc-powiedziałam z uśmiechem
-żaden problem Amy jak coś wołaj,bo tam na górze jest zawsze nudno-uśmiechnęła się mama, i znikneli
-A teraz żegnam-zniknełam i znalazłam się z małymi w jaski ni tam gdzie był Alan-wynosić się-warknęłam i zaczęłam kontrolować te wilki mocą ducha moja moc ducha nigdy nie była tak potężna-Alan jak sie czujesz podbiegłam do niego
-Bywało lepiej- leżałem, nie miałem siły żeby wstać
-Leż spokojnie-przytuliłam się do niego-wszystko będzie dobrze
-Ze mną tak, z tobą wszystko dobrze?
-Tak ale z...-nie dokończyłam podeszłam do małych i się położyłam
Podniosłem się lekko.
-Co się stało?
-Ten czarny-łzy napłynęły mi do oczu
-Co konkretnie zrobił? -wstałem chwiejąc się
- nasz synek-powiedziałam wstając i podeszłam do Alana-Ledwo żyje nie mam pojęcia co robić - Chodź pomogę Ci
-Nic dziwnego, jest taki mały a dostał sporą dawkę mroku...
- A ten mrok można przejąć-zapytałam
-Można zwalczyć, nie trzeba przejmować ...
-Zróbmy coś-powiedziałam
-Dobrze, daj mi sekundę... -Usiadłem nad małym i położyłem łapę gdzieś w okolicy jego serca. Zaczęła ona się świecić, a na klatce piersiowej małego powstała okrągła niebieska obwódka, jego łapy również świeciły.-Teraz będzie dobrze...- powiedziałem i padłem na ziemię
-Alan wszystko ok-położyłam się obok niego-odpocznij trochę już wszystko dobrze-odpowiedziałam-Ten koszmar się skończył
-Przynajmniej dla jednego z nas
- A mianowicie dla Ciebie?
-Nie, dla małego, zaraz poczuje się lepiej, ale nie mam pewności, czy to coś niebieskiego nie zostanie mu na długo. Może nawet kilka lat...
--Najważniejsze żeby był zdrowy
-Mhym, prawda... A co z nią?
- Z Cristal jest chyba okej ale jest strasznie zimna jak na szczeniaka-odpowiedziałam-przekazałam jej mocy ducha
-Może po prostu jest chora? Przeziębienie albo zapalenie płuc?
-Możliwe-powiedziałam
-Oby...
-Mhm..
-Dasz mi kilka minut? Bo jestem okropnie zmęczony...
-Pewnie leż-odpowiedziałam,wstałam i podeszłam do małych i się położyłam z nimi
Odpłynąłem w kilka sekund, byłem wyczerpany.
Ja z kolei nie mogłam zasnąć wstałam i po cichu położyłam szczeniaki obok Alana i wyszłam na dwór
-Myślisz, że będzie tak łatwo- odezwał się cicho głos, ale wokół nikogo nie było
(C.D.N)
-Jak sobie chcesz-powiedziałam ,nachyliłam się i sama zagłębiłam łapę w jego ciele-Powiedz mi
-Prędzej mnie zabijesz niż ci powiem
Wyciągnęłam łapę wiedziałam że nic nie zdziałam-Tanabi mocniejszą barierę poproszę najsilniejszą jaką masz-smok podszedł do wilka i stworzył Barierę magiczną-Dziękuje Ci Tanabi,możecie go puścić-podeszłam do malców-dziękuje wam za pomoc-powiedziałam z uśmiechem
-żaden problem Amy jak coś wołaj,bo tam na górze jest zawsze nudno-uśmiechnęła się mama, i znikneli
-A teraz żegnam-zniknełam i znalazłam się z małymi w jaski ni tam gdzie był Alan-wynosić się-warknęłam i zaczęłam kontrolować te wilki mocą ducha moja moc ducha nigdy nie była tak potężna-Alan jak sie czujesz podbiegłam do niego
-Bywało lepiej- leżałem, nie miałem siły żeby wstać
-Leż spokojnie-przytuliłam się do niego-wszystko będzie dobrze
-Ze mną tak, z tobą wszystko dobrze?
-Tak ale z...-nie dokończyłam podeszłam do małych i się położyłam
Podniosłem się lekko.
-Co się stało?
-Ten czarny-łzy napłynęły mi do oczu
-Co konkretnie zrobił? -wstałem chwiejąc się
- nasz synek-powiedziałam wstając i podeszłam do Alana-Ledwo żyje nie mam pojęcia co robić - Chodź pomogę Ci
-Nic dziwnego, jest taki mały a dostał sporą dawkę mroku...
- A ten mrok można przejąć-zapytałam
-Można zwalczyć, nie trzeba przejmować ...
-Zróbmy coś-powiedziałam
-Dobrze, daj mi sekundę... -Usiadłem nad małym i położyłem łapę gdzieś w okolicy jego serca. Zaczęła ona się świecić, a na klatce piersiowej małego powstała okrągła niebieska obwódka, jego łapy również świeciły.-Teraz będzie dobrze...- powiedziałem i padłem na ziemię
-Alan wszystko ok-położyłam się obok niego-odpocznij trochę już wszystko dobrze-odpowiedziałam-Ten koszmar się skończył
-Przynajmniej dla jednego z nas
- A mianowicie dla Ciebie?
-Nie, dla małego, zaraz poczuje się lepiej, ale nie mam pewności, czy to coś niebieskiego nie zostanie mu na długo. Może nawet kilka lat...
--Najważniejsze żeby był zdrowy
-Mhym, prawda... A co z nią?
- Z Cristal jest chyba okej ale jest strasznie zimna jak na szczeniaka-odpowiedziałam-przekazałam jej mocy ducha
-Może po prostu jest chora? Przeziębienie albo zapalenie płuc?
-Możliwe-powiedziałam
-Oby...
-Mhm..
-Dasz mi kilka minut? Bo jestem okropnie zmęczony...
-Pewnie leż-odpowiedziałam,wstałam i podeszłam do małych i się położyłam z nimi
Odpłynąłem w kilka sekund, byłem wyczerpany.
Ja z kolei nie mogłam zasnąć wstałam i po cichu położyłam szczeniaki obok Alana i wyszłam na dwór
-Myślisz, że będzie tak łatwo- odezwał się cicho głos, ale wokół nikogo nie było
(C.D.N)
niedziela, 1 września 2013
Nowa wilczyca ^^
Imię : Rai
Wiek : 3 lata
Stanowisko : Samica Delta
Płeć : Wadera
Urodziny : 24 grudnia
Charakter : Miła, radosna, kochana, urocza, opiekuńcza, pomocna, stanowcza, sprytna, energiczna, rozważna, bystra, mądra, otwarta, bywa chamska, bezwzględna, zawsze ma swoje zdanie, groźna, pamiętna
Moce : Panuje nad ogniem i ciemnością, odporna na ogień i wysokie temperatury, może znikać, może zamknąć innych w nicości (wtedy ten ktoś nic nie jest w stanie zrobić), może przybrać ognistą lub ciemną postać (zamienia się w ogień lub mgłę), potrafi wkraść się do czyiś snów (może wtedy je zmieniać do woli i nie da się jej wykryć), potrafi w kilka sekund od poznania kogoś poznać całą jego duszę, może przenosić się w świat snów, potrafi przesyłać innym różne obrazy (od najprzyjemniejszych do najokropniejszych)
Partner : Szuka
Potomstwo : Brak
Od Runy
Siedziałam samotnie nad rzeką , zostałam brutalnie pobita i wyrzucona z watahy o, której kiedyś znalazłam schronienie. Siedziałam i rozmyślałam co z moją siostrą. Dawno jej nie widziałam...czy ona jeszcze żyje? Zapytałam sie w duchu. Wstałam i zaczęłam iść przed siebie. Nagle usłyszalam jakieś wycie. Schowałam się za kamień. Zobaczyłam samice podobną do mojej siostry Amy. Podeszłam po cichu do niej:
-Amy?-zapytałam niepewnie
-Eee-samica na mnie dziwnie popatrzyła- Runa!!-Krzyknęła
-Siostro!
-Siostro! Co się z tobą działo
-Pamiętasz dzień kiedy poszłam w las i zaginęłam?
-Tak pamiętam doskonale
-No to znalazłam inna watahe, która mnie przyjęła ale teraz mnie brutalnie pobiła i wyrzuciła-powiedziałam smutnie
-Własnie kochana siostro widze , że jestes skaleczona ....-zamilkła- chodź do mojej watahyy , opatrze cię
Poszłyśmy razem opowiadając sobie co się działo jak się nie widziałysmy
<Amy?>
-Amy?-zapytałam niepewnie
-Eee-samica na mnie dziwnie popatrzyła- Runa!!-Krzyknęła
-Siostro!
-Siostro! Co się z tobą działo
-Pamiętasz dzień kiedy poszłam w las i zaginęłam?
-Tak pamiętam doskonale
-No to znalazłam inna watahe, która mnie przyjęła ale teraz mnie brutalnie pobiła i wyrzuciła-powiedziałam smutnie
-Własnie kochana siostro widze , że jestes skaleczona ....-zamilkła- chodź do mojej watahyy , opatrze cię
Poszłyśmy razem opowiadając sobie co się działo jak się nie widziałysmy
<Amy?>
Od Amy- Cd Dylana
Szłam sobie z Dylanem do mojej watahy w ciszy i spokoju.Medalion na szyi lekko powiewał przy lekkim wietrze.
-Powiedz Dylan może masz ochote dołączyć do mojej watahy-zapytałam
-Nie, nie mogę nie mogę zajmować wam miejsca..
-Przestań nie zajmujesz miejsca.U mnie w watasze znajdziesz miejsce dla siebie
-Jesteś bardzo miła dziękuje
-Nie ma za co Dylan-uśmiechnęłam się
Szliśmy tak w milczeniu aż w końcu doszliśmy do jaskiń
-proszę tu są jaskinie watahy wybierz sobie którą chcesz.Zdrzemnij się a rano pokaże Ci gdzie wszystko jest
-Dziękuję Amy-Dylan skierwał się w stronę ładnej jaskini dużej i miłej ale dość zimnej.Próbował rozpalić ogień ale coś mu nie wychodziło
-Poczekaj ja to zrobie-W miejscu gdzie Dylan próbował rozpalić ogień pojawiła się mała iskierka czekaliśmy 3 sekundy. Buchnęło ognisko
-Dziękuje
-Nie ma za co śpij dobrze-uśmiechnęłam się do niego
<Dylan ? >
-Powiedz Dylan może masz ochote dołączyć do mojej watahy-zapytałam
-Nie, nie mogę nie mogę zajmować wam miejsca..
-Przestań nie zajmujesz miejsca.U mnie w watasze znajdziesz miejsce dla siebie
-Jesteś bardzo miła dziękuje
-Nie ma za co Dylan-uśmiechnęłam się
Szliśmy tak w milczeniu aż w końcu doszliśmy do jaskiń
-proszę tu są jaskinie watahy wybierz sobie którą chcesz.Zdrzemnij się a rano pokaże Ci gdzie wszystko jest
-Dziękuję Amy-Dylan skierwał się w stronę ładnej jaskini dużej i miłej ale dość zimnej.Próbował rozpalić ogień ale coś mu nie wychodziło
-Poczekaj ja to zrobie-W miejscu gdzie Dylan próbował rozpalić ogień pojawiła się mała iskierka czekaliśmy 3 sekundy. Buchnęło ognisko
-Dziękuje
-Nie ma za co śpij dobrze-uśmiechnęłam się do niego
<Dylan ? >
Od Dylana
Była ciemna noc. lłask księżyca roświetlał dróżkę, którą szedłem. Nie mogłem uwierzyć w to, że przez wielką głupotę wyrzucili mnie z watahy, do ktorej wcześniej należałem. Cały czas chodzi mi po głowie samicy alpha „ Jak mogłeś to zrobić!”, „ Wynoś się z tąd!”. Te i owe teksty nie odpuszczały, ale mniejsza o to. Przecież musiałem poszukać miejsca, w którym schronię się na przynajmniej jedną noc. Zszedłem z drogi i weszłem w głebiny lasu. Jego ciemność przyprawiała mnie o dreszcze. Nie zwarzając uwagi na strachliwe dźwięki i łamiące się pode mną gałęzie drzew, wędrowałem przed siebie. Nie sądziłem, że aż tyle czasu zajmie mi chodzenie w poszukiwaniu schronienia. Szedłem i szedłem, gdy w końcu znalazłem duży głaz, a pod nim było wyścielane liściami posłanie. Bingo! I tego właśnie chciałem, idealne miejsce. Szybkim truchtem pobiegłem w stronę mojego, tymczasowego schronienia.
Kiedy miałem już zamykać oczy usłyszałem zbliżające się w moją stronę kroki. Szybko podniosłem się z miłego posłanka i swoim bystrym wzrokiem szukałem tego kogoś. Schowałem się za drzewem, a w oddali ujrzałem zbliżającą się do mnie wilczycę. Była ona piękna niczym kwiat róży. Małymi krokami zbliżałem się do niej, ale chyba ona mnie wcześniej zauważyła.
- Witaj włuczęgo. Jak się zwiesz? – zapytała?
- Nazywam się Dylan. A ty jak się nazywasz?
- Amy, nazywam się Amy.
- Cóż za piękne imię dla pięknej wilczycy. – powiedziałem, a na jej policzkach malowały się rumieńce.
- Och nie przesadzaj. Dobrze, mniejsza z tym. Drogi Dylanie, czy należysz do jakiejś watahy? – zapytała Amy. Ze spuszczoną głową w dół zacząłem opowiadać całą historię.
Amy z wyrazami współczucia kazała mi pójść za nią. Czyżby chciała mnie zaprowadzić do swojej watahy? Tego to już nie wiem. Nie zwracając uwagi na nic podąrzałem na jej krokami.
<Amy ? >
Kiedy miałem już zamykać oczy usłyszałem zbliżające się w moją stronę kroki. Szybko podniosłem się z miłego posłanka i swoim bystrym wzrokiem szukałem tego kogoś. Schowałem się za drzewem, a w oddali ujrzałem zbliżającą się do mnie wilczycę. Była ona piękna niczym kwiat róży. Małymi krokami zbliżałem się do niej, ale chyba ona mnie wcześniej zauważyła.
- Witaj włuczęgo. Jak się zwiesz? – zapytała?
- Nazywam się Dylan. A ty jak się nazywasz?
- Amy, nazywam się Amy.
- Cóż za piękne imię dla pięknej wilczycy. – powiedziałem, a na jej policzkach malowały się rumieńce.
- Och nie przesadzaj. Dobrze, mniejsza z tym. Drogi Dylanie, czy należysz do jakiejś watahy? – zapytała Amy. Ze spuszczoną głową w dół zacząłem opowiadać całą historię.
Amy z wyrazami współczucia kazała mi pójść za nią. Czyżby chciała mnie zaprowadzić do swojej watahy? Tego to już nie wiem. Nie zwracając uwagi na nic podąrzałem na jej krokami.
<Amy ? >
Nowe stanowiska
Heej wam ^^
Postanowilam dodac nowe stanowiska. A mianowicie Omega i Delta. Omega Delta i Gamma beda w osobnej zakladce Pamietajcie o pisaniu opowiadan ;)
Wasza Alpha Amy
sobota, 31 sierpnia 2013
Imie : Dylan
Wiek : 3 Lata
Stanowisko : Samiec Omega
Płeć : Samiec
Urodziny: 13.05.2010
Charakter : Czasami złośliwy, skryty w sobie.odważny,pomocny,uwodzicielski
Moce :Umiejętność latania, klony swojej postaci, paralizacja, hipnotyzacja, władanie 4 zywiolami czytanie w myślach
Partner : Brak
Potomstwo : Brak
Nowa wilczyca ^^
Imie Runa
wiek:3 lata
stanowisko: Samica Omega
urodziny: 20.06.2010
charakter: miła , uczynna , kochajaca , troskliwa , kłotliwa , przyjacielska , czasem fochliwa , niekiedy troszkę nie miła
moce: umiejętność latania , zmiana kształtu , iluzaja , władanie 4 żywiołami
Partner : Brak
Potomstwo :Brak
czwartek, 29 sierpnia 2013
Nowa Wilczyca ^^
Imię : Ardiente
Wiek : 3 lata
Stanowisko : opiekunka szczeniąt
Płeć : samica
Urodziny : 11.10.2010r.
Charakter : zawzięta, nigdy się nie poddaje, mądra, przyjacielska, lubi towarzystwo, czasami wredna, uczciwa
Moce : potrafi płonąć, podpala wzrokiem, potrafi bezszelestnie poruszać się,
Partner : szuka
Potomstwo : nie ma, podoba jej się Silver
Od Amy cd Alana
-Jak ich tak nienawidzę, to lepiej żebym ich się wszystkich
pozbył?
-Nie-postąpiłam o krok na przód-zostaw ją-powiedziałam.
-Miałaś, nie podchodzić!
-Ile razy mam powtarzać to jest tylko dziecko, to na mnie szukasz zemsty a nie na dziecku.
-No, no, no... Ta zemsta będzie boleśniejsza .
- No zlituj się to tylko dziecko zostaw je i na mnie szukaj zemsty a nie na niej.
-Trzeba było o tym myśleć wcześniej- w jego oczach jakby coś błysnęło, nie były już czarne tylko lekko niebieskie
Przekręciłam lekko łeb
-Hym? Coś nie tak?
-Tak a mianowicie twoje oczy-powiedziałam-coś knujesz i nie podoba mi się to.
-Em... Nie, taki mają kolor. Piękne prawda- uśmiechnął się szeroko
-Nie wierze Ci nie jestem aż tak głupia
-Naprawdę, nie tylko to, ale nie ważne.
-A ja coś teraz dostrzegłam
-Udzielam ci głosu, mów
-Spójrz na Cristal potem na mnie a potem na jej oczy i powiedz mi co widzisz
-Oczy jak oczy
-Chodzi mi o kolor-powiedziałam
-No... Niebieskie. Kolor jak kolor.
-A jak myślisz kto ma niebieskie oczy,bo ja ich nie mam jak zauważyłeś mam zielone
-Ja!-uśmiechnął się złośliwie
-I Alan-dokończyłam- Sam mówiłeś że jesteście identyczni
-Tak, tak. To też racja... Cóż moje chyba jednak są ładniejsze
Warknęłam-Denerwujesz mnie ale już dokończę to co zaczęłam a teraz popatrz na mojego synka-odchyliłam się trochę-i powiedz mi jaki ma kolor sierści a jeśli zobaczysz kolor oczu to też mi powiedz
-Kolor sierści, niestety nie mój. Cóż pecha ma mały
-Przynajmniej to nie jest podobne-powiedziałam-zobaczyłeś jaki ma oczy?
-Czemu ma służyć ta zabawa?
- Pomyśl
-Szczerze? No przestań, bez sensu bym się nie pytał głupia...
-Z Alanem jesteście jednym prawda ?
-Właściwie...
-To .. ?
-Oświeć mnie wreszcie!
-Jak Sobie życzysz. Jeśli jesteście z Alanem jednym i to są jego dzieci..-słowa nie mogły mi przejść prze gardło- To jesteś z nimi spokrewniony i to bardzo.
-Właściwie, jest w tym jakaś racja... Weź ją sobie- odstawił małą na ziemię
Podeszłam do niego nie ufnie i wzięłam mała w pysk odeszłam kilka kroków w tył prosto do mojego syna postawiłam ją i wzięłam medalion szyi syna i ponownie założyłam na swojej moc powróciła szybciej niż się spodziewałam nie mówiąc o duchu chciałam coś powiedzieć ale mała zaczęła kichać-o nie tylko nie to-powiedziałam schyliłam się do niej i dotknęłam ją nosem-Ona jest zimna jak lód-krzyknęłam nie zwracając uwagi na czarnego zniosłam barierę ducha położyłam się i szybko zwinęłam się w kłębek przytuliłam Cristal i Tonn'ego-Wszystko będzie dobrze kochanie moje-położyłam łeb przy niej a po policzku spłynęła mi łza.
Czarny patrzył na to wszystko z ciekawością. Podszedł powoli do niej i przyglądał się z bliska.
-Może pomogę?
- Nie nie potrzebuję Twojej pomocy-powiedziałam-prosiłam cie żebyś ją oszczędził bo to, Tylko szczenię żebyś się na mnie zemścił zamiast niej ale ty nie teraz nie wiem czy wgl z tego wyjdzie.
-Wiesz, że ja się żywię cudzym nieszczęściem, śmiercią i chorobą? Mogę ją po prostu wchłonąć.
- Nie ufam Ci już wystarczająco dużo namieszałeś-Cristal była coraz zimniejsza
-Nie widzisz że ona zdycha?
- A Jak myślisz -powiedziałam unosząc łeb, zdziwiłam się jak blisko stał i tego jak się na mnie patrzył-Czyja to wina że ona umiera
-Masz tylko parę minut na decyzję.
Nie miałam wyboru nie wiedziałam czy moc ducha zadziała wyczuwałam trochę czarnej magii w futerku Cristal nie mogłam na to pozwolić żeby ona umarła-Dobrze zgadzam się-powiedziałam łamiącym się głosem
-Odsuń się
Wstałam chwiejnie za grosz mu nie ufałam ale nie miałam innego wyboru szepnęłam słowa po łacinie medalion uniósł się i nagle opadł na szyje wzięłam Tonn'ego w pysk i odeszłam parę kroków
Usiadł przy małej na chwilę i wpatrywał się w nią.
-Nie wygląda to dobrze... Dla niej i... Dla niego też!- błyskawicznie wstał i pojawił się przed Amy. Podciął jej łapy i złapał małego szczeniaka w locie.
-Lekcja numer jeden, ja nigdy się nie zmieniam!
Podniosłam się błyskawicznie-mogłam się tego spodziewać-odpowiedziałam warcząc,ziemia zaczęła wibrować.
-Tak, dokładnie mogłaś- mówił to z wielką pewnością siebie, najwyraźniej już wróciły mu siły, wyglądał tak jak dawniej -Mogłam ale ty chyba nie wiesz co to znaczy miłość-Medalion unosił się na szyi błyszcząc-Mam ochotę cię zabić-i to był błąd błysnęło światło, kiedy już mogłam widzieć nie czułam aury ani mocy ducha-Nie tylko nie to-krzyknęłam bez ducha nie miałam szans
-I to już? Daruj sobie te durne brednie o miłości, do mnie i tak nie dociera bełkot zakochanych par.
-Wiem o tym-powiedziałam-dla tego sie przygotowałam-rozgryzłam medalion w zębach jedną część podrzuciłam do góry a drugą wbiłam w ziemię-Mamo Tato potrzebuje was-krzyknęłam z medalionu błysło światło po sekundzie rozległy sie odgłosy warczenia a zaraz potem syk smoków moich kiedy światło już znikło czarnego wilka otaczało stado wilków i to nie byle jakich wilków to była moja rodzina -Tanabi teraz-krzyknełam Tanabi wykonał ponownie barierę żeby czarny nie mógł się ruszyć-Mamo tato jak dobrze że jesteście krzyknęłam i podbiegłam do nich i ich przytuliłam
- Amy nasza mała córeczka-przytulili mnie rodzice
-Nie zapomnieliście o czymś?- nie daleko czarnego leżał mały samczyk- Zgadnij co zrobiłem Amy- uśmiechnął się złośliwie
Szok mnie dopadł poczułam że serce mi się rozpada-dopadnę cię-krzyknęłam napięłam mięśnie do skoku ale coś ,mnie powstrzymało, ktoś się na mnie rzucił a raczej przytrzymał to była moja matka
-Amy spokojnie-powiedziała mi na ucho-szałem niczego nie osiągniesz a po za tym to tylko dziecko czyjeś szczenię
-Ale mamo-powiedziałam to nie jest kogoś dziecko Tylko moje dziecko i za to co ten czarny zrobiła mojemu dziecku zaraz mu wydrapię oczy
-Amy jak to... Twoje dziecko-nie uwierzyła mi matka
-Normalnie mamo a teraz zejdź ze mnie bo muszę go dopaść
-Słusznie ale dalej jestem w szoku-matka zeszła ze mnie-a To drugie dziecko też jest Twoje-zapytała
-Tak to Cristal
-Kochanie-odezwał się ojciec czas wziąć sprawy w Swoje ręce.
Ojciec był dużym samcem i nagle zniknął i cała moja rodzina też błysnęło światło a wilki już zaatakowały czarnego uważając na Cristal czarny nie dawał rady i puścił małą moja mama ją złapała i podbiegła z nią do mnie
-Opiekuj się nią a my sie zajmiemy czarnym póki możemy-i odbiegła walczyć.
Wzięłam Crsital w pysk i podbiegłam do Tonn'ego to co zastałam o mało nie rzuciło mnie na kolana
Mały leżał nieruchomo, miał otwarte oczy, były bardzo ciemne i puste. Jego pysk nie miał żadnego wyrazu. Nie wydawał żadnych dźwięków, ledwo oddychał.
- Co on Ci zrobił…-powiedziałam ze łzami w oczach-nie daruję mu tego dotknęłam mojego synka łapą i przekazałam mu mocy ducha Tyle żeby go tylko przywrócić do normalnego stanu zachwiałam się-Teraz ty Cristal-mojej córce też przekazałam ducha, zakręciło mi się w głowie prawie wgl już nie miałam mocy ducha
-Mylisz, że to mu wystarczy? Potrzebuje czegoś więcej!-krzyknął gdzieś głos wśród walki
-Mamo tato Przytrzymajcie go-wilki przytrzymały wilka- i niby co mu jeszcze potrzeba-zapytałam nie podnosząc się z ziemi
-Żałosna...- uśmiechnął się
-Powiedz w końcu-odpowiedziałam warcząc
-Nie mam powodów ani chęci żeby ci to mówić
-Mamo tato wiecie co robić Tanabi ty też-Tanabi ponownie założył zaklęcie ochronne tylko tym razem mocniejsze ,ale za to moi rodzice zrobili coś czego nikt by sie nie spodziewał prócz mnie po prostu włożyli łapę do środka czarnego. Czarny zawył z bólu ,ponieważ moi rodzice to anioły z białą magią a wilki takie jak on nie tolerują białej magii-Radzę Ci odpowiedz mi
-Za-zabij mnie. Nigdy... Nigdy się nie dowiesz!
-Mamo tato przestańcie -powiedziałam wstałam powoli i chwiejnym krokiem podeszłam-Powiedz mi
-Nigdy...- powiedział sapiąc
<cdn>
-Nie-postąpiłam o krok na przód-zostaw ją-powiedziałam.
-Miałaś, nie podchodzić!
-Ile razy mam powtarzać to jest tylko dziecko, to na mnie szukasz zemsty a nie na dziecku.
-No, no, no... Ta zemsta będzie boleśniejsza .
- No zlituj się to tylko dziecko zostaw je i na mnie szukaj zemsty a nie na niej.
-Trzeba było o tym myśleć wcześniej- w jego oczach jakby coś błysnęło, nie były już czarne tylko lekko niebieskie
Przekręciłam lekko łeb
-Hym? Coś nie tak?
-Tak a mianowicie twoje oczy-powiedziałam-coś knujesz i nie podoba mi się to.
-Em... Nie, taki mają kolor. Piękne prawda- uśmiechnął się szeroko
-Nie wierze Ci nie jestem aż tak głupia
-Naprawdę, nie tylko to, ale nie ważne.
-A ja coś teraz dostrzegłam
-Udzielam ci głosu, mów
-Spójrz na Cristal potem na mnie a potem na jej oczy i powiedz mi co widzisz
-Oczy jak oczy
-Chodzi mi o kolor-powiedziałam
-No... Niebieskie. Kolor jak kolor.
-A jak myślisz kto ma niebieskie oczy,bo ja ich nie mam jak zauważyłeś mam zielone
-Ja!-uśmiechnął się złośliwie
-I Alan-dokończyłam- Sam mówiłeś że jesteście identyczni
-Tak, tak. To też racja... Cóż moje chyba jednak są ładniejsze
Warknęłam-Denerwujesz mnie ale już dokończę to co zaczęłam a teraz popatrz na mojego synka-odchyliłam się trochę-i powiedz mi jaki ma kolor sierści a jeśli zobaczysz kolor oczu to też mi powiedz
-Kolor sierści, niestety nie mój. Cóż pecha ma mały
-Przynajmniej to nie jest podobne-powiedziałam-zobaczyłeś jaki ma oczy?
-Czemu ma służyć ta zabawa?
- Pomyśl
-Szczerze? No przestań, bez sensu bym się nie pytał głupia...
-Z Alanem jesteście jednym prawda ?
-Właściwie...
-To .. ?
-Oświeć mnie wreszcie!
-Jak Sobie życzysz. Jeśli jesteście z Alanem jednym i to są jego dzieci..-słowa nie mogły mi przejść prze gardło- To jesteś z nimi spokrewniony i to bardzo.
-Właściwie, jest w tym jakaś racja... Weź ją sobie- odstawił małą na ziemię
Podeszłam do niego nie ufnie i wzięłam mała w pysk odeszłam kilka kroków w tył prosto do mojego syna postawiłam ją i wzięłam medalion szyi syna i ponownie założyłam na swojej moc powróciła szybciej niż się spodziewałam nie mówiąc o duchu chciałam coś powiedzieć ale mała zaczęła kichać-o nie tylko nie to-powiedziałam schyliłam się do niej i dotknęłam ją nosem-Ona jest zimna jak lód-krzyknęłam nie zwracając uwagi na czarnego zniosłam barierę ducha położyłam się i szybko zwinęłam się w kłębek przytuliłam Cristal i Tonn'ego-Wszystko będzie dobrze kochanie moje-położyłam łeb przy niej a po policzku spłynęła mi łza.
Czarny patrzył na to wszystko z ciekawością. Podszedł powoli do niej i przyglądał się z bliska.
-Może pomogę?
- Nie nie potrzebuję Twojej pomocy-powiedziałam-prosiłam cie żebyś ją oszczędził bo to, Tylko szczenię żebyś się na mnie zemścił zamiast niej ale ty nie teraz nie wiem czy wgl z tego wyjdzie.
-Wiesz, że ja się żywię cudzym nieszczęściem, śmiercią i chorobą? Mogę ją po prostu wchłonąć.
- Nie ufam Ci już wystarczająco dużo namieszałeś-Cristal była coraz zimniejsza
-Nie widzisz że ona zdycha?
- A Jak myślisz -powiedziałam unosząc łeb, zdziwiłam się jak blisko stał i tego jak się na mnie patrzył-Czyja to wina że ona umiera
-Masz tylko parę minut na decyzję.
Nie miałam wyboru nie wiedziałam czy moc ducha zadziała wyczuwałam trochę czarnej magii w futerku Cristal nie mogłam na to pozwolić żeby ona umarła-Dobrze zgadzam się-powiedziałam łamiącym się głosem
-Odsuń się
Wstałam chwiejnie za grosz mu nie ufałam ale nie miałam innego wyboru szepnęłam słowa po łacinie medalion uniósł się i nagle opadł na szyje wzięłam Tonn'ego w pysk i odeszłam parę kroków
Usiadł przy małej na chwilę i wpatrywał się w nią.
-Nie wygląda to dobrze... Dla niej i... Dla niego też!- błyskawicznie wstał i pojawił się przed Amy. Podciął jej łapy i złapał małego szczeniaka w locie.
-Lekcja numer jeden, ja nigdy się nie zmieniam!
Podniosłam się błyskawicznie-mogłam się tego spodziewać-odpowiedziałam warcząc,ziemia zaczęła wibrować.
-Tak, dokładnie mogłaś- mówił to z wielką pewnością siebie, najwyraźniej już wróciły mu siły, wyglądał tak jak dawniej -Mogłam ale ty chyba nie wiesz co to znaczy miłość-Medalion unosił się na szyi błyszcząc-Mam ochotę cię zabić-i to był błąd błysnęło światło, kiedy już mogłam widzieć nie czułam aury ani mocy ducha-Nie tylko nie to-krzyknęłam bez ducha nie miałam szans
-I to już? Daruj sobie te durne brednie o miłości, do mnie i tak nie dociera bełkot zakochanych par.
-Wiem o tym-powiedziałam-dla tego sie przygotowałam-rozgryzłam medalion w zębach jedną część podrzuciłam do góry a drugą wbiłam w ziemię-Mamo Tato potrzebuje was-krzyknęłam z medalionu błysło światło po sekundzie rozległy sie odgłosy warczenia a zaraz potem syk smoków moich kiedy światło już znikło czarnego wilka otaczało stado wilków i to nie byle jakich wilków to była moja rodzina -Tanabi teraz-krzyknełam Tanabi wykonał ponownie barierę żeby czarny nie mógł się ruszyć-Mamo tato jak dobrze że jesteście krzyknęłam i podbiegłam do nich i ich przytuliłam
- Amy nasza mała córeczka-przytulili mnie rodzice
-Nie zapomnieliście o czymś?- nie daleko czarnego leżał mały samczyk- Zgadnij co zrobiłem Amy- uśmiechnął się złośliwie
Szok mnie dopadł poczułam że serce mi się rozpada-dopadnę cię-krzyknęłam napięłam mięśnie do skoku ale coś ,mnie powstrzymało, ktoś się na mnie rzucił a raczej przytrzymał to była moja matka
-Amy spokojnie-powiedziała mi na ucho-szałem niczego nie osiągniesz a po za tym to tylko dziecko czyjeś szczenię
-Ale mamo-powiedziałam to nie jest kogoś dziecko Tylko moje dziecko i za to co ten czarny zrobiła mojemu dziecku zaraz mu wydrapię oczy
-Amy jak to... Twoje dziecko-nie uwierzyła mi matka
-Normalnie mamo a teraz zejdź ze mnie bo muszę go dopaść
-Słusznie ale dalej jestem w szoku-matka zeszła ze mnie-a To drugie dziecko też jest Twoje-zapytała
-Tak to Cristal
-Kochanie-odezwał się ojciec czas wziąć sprawy w Swoje ręce.
Ojciec był dużym samcem i nagle zniknął i cała moja rodzina też błysnęło światło a wilki już zaatakowały czarnego uważając na Cristal czarny nie dawał rady i puścił małą moja mama ją złapała i podbiegła z nią do mnie
-Opiekuj się nią a my sie zajmiemy czarnym póki możemy-i odbiegła walczyć.
Wzięłam Crsital w pysk i podbiegłam do Tonn'ego to co zastałam o mało nie rzuciło mnie na kolana
Mały leżał nieruchomo, miał otwarte oczy, były bardzo ciemne i puste. Jego pysk nie miał żadnego wyrazu. Nie wydawał żadnych dźwięków, ledwo oddychał.
- Co on Ci zrobił…-powiedziałam ze łzami w oczach-nie daruję mu tego dotknęłam mojego synka łapą i przekazałam mu mocy ducha Tyle żeby go tylko przywrócić do normalnego stanu zachwiałam się-Teraz ty Cristal-mojej córce też przekazałam ducha, zakręciło mi się w głowie prawie wgl już nie miałam mocy ducha
-Mylisz, że to mu wystarczy? Potrzebuje czegoś więcej!-krzyknął gdzieś głos wśród walki
-Mamo tato Przytrzymajcie go-wilki przytrzymały wilka- i niby co mu jeszcze potrzeba-zapytałam nie podnosząc się z ziemi
-Żałosna...- uśmiechnął się
-Powiedz w końcu-odpowiedziałam warcząc
-Nie mam powodów ani chęci żeby ci to mówić
-Mamo tato wiecie co robić Tanabi ty też-Tanabi ponownie założył zaklęcie ochronne tylko tym razem mocniejsze ,ale za to moi rodzice zrobili coś czego nikt by sie nie spodziewał prócz mnie po prostu włożyli łapę do środka czarnego. Czarny zawył z bólu ,ponieważ moi rodzice to anioły z białą magią a wilki takie jak on nie tolerują białej magii-Radzę Ci odpowiedz mi
-Za-zabij mnie. Nigdy... Nigdy się nie dowiesz!
-Mamo tato przestańcie -powiedziałam wstałam powoli i chwiejnym krokiem podeszłam-Powiedz mi
-Nigdy...- powiedział sapiąc
<cdn>
Subskrybuj:
Posty (Atom)