Biegłam przez las goniąc wyjątkowo szybką sarnę. Zapuściłam się dalej niż kiedykolwiek wcześniej, chcąc dopaść moją ofiarę. Wsłuchiwałam się w pieśń moich łap nabierając tempa. Już, już miałam ją dogonić, gdy nagle tuż przede mną stanął jakiś duży, ciemny kształt, tarasując mi drogę. W szale rozpędu nie zdołałabym się zatrzymać ani gwałtownie skręcić, więc przeskoczyłam nad kształtem. Chcąc się pozbyć energii rozpędu i szybko się zatrzymać skoczyłam na drzewo z prawej odbijając się od niego w stronę kolejnego. Powtórzyłam ten manewr trzy razy, skoczyłam na drzewo naprzeciwko dziwnego kształtu i robiąc spiralę w powietrzu, stanęłam. Ze zdziwieniem stwierdziłam, że na przeszkodzie stanął mi ogromny basior. Był cały czarny i wyglądał jakby był pod wpływem ataku furii. Wyglądał niesamowicie, a jednocześnie przerażająco patrząc na mnie z chęcią mordu w oczach. Nie zastanawiając się długo przyłożyłamswoje czoło do jego czoła, odbierając mu całą złą energię i absorbując ją w sobie. Obcy wilk zrobił się biały i zaczął odzyskiwać świadomość, ale ja też zaczęłam się przemieniać. Moje futro zrobiło się czarne jak bezgwiezdna noc, pazyry i kły wydłużyły się niebezpieczne, a sylwetka zrobiła się koścista i bardziej giętka. Nawet oczy zmieniły barwę na czerwoną, sprawiając wrażenie zalanych krwią. Zerwałam się do biegu namierzając pierwszą lepszą ofiarę. Buł to jeleń, pasący się na skraju pobliskiej polany. Dopadłam go w mgnieniu wilczego oka, zaciskając swoje mordercze szczęki na jego gardle. Zła energia opuściła mnie wraz ze śmiercią jelenia. Zawlokłam ofiarę do basiora już w mojej normalnej postaci i rzuciłam go pod łapy wilka.
- Powinieneś coś zjeść żeby odzyskać siły. - powiedziałam stanowczym głosem.
Basior patrzył na mnie zaskoczony. Nadal był zbyt otumaniony żeby cokolwiek powiedzieć, więc tylko spojrzał na mnie twierdząco i zaczął jeść. Gdy skończył, wreszcie się odezwał.
- Kim ty jesteś i skąd się tu wzięłaś?
- Jestem Sael. Polowałam, goniąc ofiarę aż tutaj.
- Jesteś samotnikiem?
- Tak. Wychowałam się bez watahy.
- Ja jestem Drago. Jak ty to zrobiłaś?
- Co? Aaaa... tak chodzi ci o przejęcie furii. To jedna z moich umiejętności.
- A co byś powiedziała na dołączenie do mojej watahy?
- Naprawdę? Mogłabym? - zapytałam ze szczerym zdziwieniem.
- Oczywiście. Wataha przyjmie cię bez problemu.
- W takim razie się zgadzam, ale pod jednym warunkiem.
- Jakim?
- Nikomu nie powiesz o mojej przemianie w wilka mroku. - powiedziałam poważnie, unosząc wyżej łeb.
- Masz moje słowo. - odpowiedział równie poważnie, wstając z ziemi.
- Dziękuję. No, a teraz może oprowadzisz mnie po okolicy?
Uśmiechnęłam się delikatnie, rozwiewając ostatnie nuty powagi.
<Drago?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz