Od Alana Cd Amy

W wejściu pojawiła się sylwetka wilka.
-Tak szybko wróciłaś?-zapyta​łem.
-Szybko? Nie, raczej nie- powiedział głos, lecz to niebyła Amy.
-Hym...?
-Wiesz, mogłem równie dobrze przyjść wczoraj, ale pomyślałem, że jeszcze trochę poczekam.
-Czy ty kiedykolwiek odpoczywasz?- wstałem i zasłoniłem szczeniaki.
-Myślisz, że co robiłem cały tydzień?- czarny ponownie wszedł do jaskini.
Zawarczałem.
-Wiesz...-powied​ział- Oj, nie będę przeciągał- tu rzucił się na mnie.
Walka toczyła się w całej jaskini, rzucaliśmy się kąta w kąt. Wilk zranił mnie kilka razy boleśnie. Nagle podniósł głowę i wyjrzał na dwór, jakby coś usłyszał. Wtedy ugryzłem go za gardło a on przeniósł nas razem gdzie indziej.

W tym czasie Amy :


Widziałam z daleka moją jaskinie trzymając królika pysku przyspieszyłam,k​iedy wbiegłam do jaskini zastałam szok nigdzie nie było moich dzieci ani Alana-Gdzie są moje dzieci-krzknęłam​
-Bezpieczne...-l​akonicznie powiedział głos
-No nie-łapy mi się trzęsły-Tylko nie ty
-Mam nieodparte wrażenie, że wszyscy jakoś tak się mnie boją...
-Gdzie jest Alan i gdzie są moje dzieci-warknęłam​
-Mówiłem. Bezpiecznie
-Słyszałam-powie​działam z irytacją- Czego ty znowu chcesz
-Tego czego nie dostałem za ostatnim razem, a przy okazji trochę zabawy
-Niby czego nie dostałeś za ostatnim razem-zapytałam
-Zemsty, skarbie, zemsty
-Ile razy mam Ci powtarzać że to dzieci i pokaż się w końcu-obróciłam się
-Co mnie to ma niby obchodzić? Chyba każdy kiedyś nimi był!
-Tak był ale pomyśl gdybym ja chciała tak zabić Twoje dzieci, i radze Ci powiedz mi gdzie oni są-wnerwiłam się
-Mówiłem już, nie miałem, nie mam i nie będe miał dzieci
-To powiedz mi gdzie są moje w trybie natychmiastowym-​zagroziłam
Wilk skoczył i jednym ruchem powalił Amy.
-Masz wybór. Albo uratujesz jego albo te małe pełzaki. Masz jeden dzień na decyzje. Czekam przy wodospadzie- uśmiechnął się i zniknął
Warknęłam basowo-Fajnie że wiem o jakiej godzinie mamy się spotkać-powiedzi​ałam do Siebie ,wstałam i się otrzepałam
-Mówiłem, jeden dzień. Wieczorem.
-A tak dokładniej-zapyt​ałam warcząc-22.00? czy jaka tam kosmiczna godzina
-Wy wilki... To wy macie zegarki?- pojawił się przed Amy i zaśmiał się
-Nie denerwuj mnie-powiedziała​m-każdy zna się na godzinach powiesz w końcu jaka godzina żebym cię mogła potem dopaść
-Nie, ale to na prawdę dziwne. Ty? Dopaść mnie? Śmieszne. Punkt 24.
24?-zapytałam łapy zaczęły mi się trząść-To przecież godzina duchów i innych zjaw..
-Godzina duchów? Oh, naprawdę? Jak dziecko...
-Jak myślisz czemu moi rodzice się pojawili-zapytał​am
-Potraktuję to jako pytanie retoryczne...
-Bo wybiła godzina 24.00 plus jeszcze medalion
-Cicho mała, ciesz się, że daje ci szansę. Chociaż... Nie, niewdzięczna! Trzeba było wykorzystać szansę. Widzimy sie o 1.
Warknęłam-nie wie co go czeka-pomyślałam​. Musiałam czekać aż wybije godzina 1.00, dzień przebiegł mi prawie normalnie cały czas się martwiłam o małe i o Alana unikałam członków watahy aż do godziny 24.50-Jeszcze 10 min-powiedziałam​, przygotowałam się psychicznie i fizycznie na to co mogło mnie spotkać ,wybiegłam z Jaskini i pedziłam w stronę wodospadu dotarłam na miejsce o 24.59,usiadłam.Z​amknęłam oczy nikogo nie było-Jeszcze 1 min-oddychałam coraz szybciej nagle poczułam zimny powiew otworzyłam oczy..

<C.D.N>