-Niby komu mam się zwierzać jestem teraz sama
Alan
-Właśnie. Zaczniesz gadać do siebie.
-Już to robię jak nie zauważyłeś
-Właśnie po to tu jestem, próbuję ci to wmówić już od kilku minut
-Wiesz co najlepiej będzie jak mnie zostawisz w spokoju już dość mi pomogłeś
-Wiesz, zawsze do usług- wilk zniknął
Tylko westchnęłam.zawlokłam tą sarnę na skałę i położyłam obok smoków.Zabrałam się do jedzenia zjadłam prawie całą sarnę i poszłam nakarmić małe,kiedy karmiłam małe Cristal zaczęła lekko poszczekiwać zdziwiłam się że w tym wieku wilczki chcą mówić.Wytężyłam słuch a ta dalej mruczała poczekałam chwile a to co mi przekazała
-Maaa....Maaaa
Nie wierzyłam własnym uszom-Cristal czy ty powiedziałaś mama-zapytałam zszkokowana
-Maaa....Maaaa-Powtórzył Tonny
-Jak słodko-powiedziałam szkoda że Alan tego nie może tego usłyszeć-powiedziałam
-Skąd masz pewność że nie słyszę?
Podskoczyłam to nie może być ten głos-To nie możliwe-odwróciłam łeb-Alan zapytałam,moją uwagę przyciągną wilk o sierści tak jak tamtego czarnego wilka.
-No, nie do końca- koło niego pojawił się identyczny wilk.
Wstałam-Znowu ty czego ty chcesz-Moje oczy patrzyły na czarnego wilka na tego właściwego czarnego
-Nie mogłem się powstrzymać. Teraz identyczni, prawda?
-Właśnie widzę-powiedziałam z pogardą-Nie możesz mi już bardziej spaprać życia-wzięłam małe w pysk Miałam już odejść Ale Cristal miała inne plany Zamiast tego wymamrotała następne słowo a mianowicie
-Ta...ta
-Jakie to...
-Żałosne?- skończył Alan
-Tak, dokładnie- uśmiechnął się Scratch
Położyłam szczeniaki na ziemi-Spodziewałam się tego po tobie-powiedziałam-Mrok zawładnął Alanem w pełni wiem to bo wyczuwam jego aurę jest cała czarna a jego ciało to sama mroczna magia-ciągnęłam-wątpię że coś temu zaradzę więc się umawiamy wy dajecie mi spokój dzieci się nigdy nie dowiedzą że miały ojca
Alan
-A co im powiesz jak się jednak o niego zapytają ?
-To już moja sprawa co powiem
-Ale ja chcę usłyszeć to, co powiesz.
-Coś się nagle tak interesowny zrobił
-Zawsze byłem.
-Ta jasne
-Taka prawda, tylko ty nie zawsze chcesz mówić.
-Taak zawsze ja,zawsze moja wina-mruknęłam-Ta informacja odmieniła moje życie-Chciałam powiedzieć coś jeszcze ale zaburczało mi w brzuchu
-Chyba już to kiedyś z twoich ust słyszałem.
-Dziwne zjadłam sarnę a dalej jestem głodna-podeszłam do Simby-Simba odchyl skrzydło-Smok zrobił to co poprosiłam Jego skrzydło było jak lustro to co zobaczyłam przeraziło mnie robiłam się koścista chodź jadłam traciłam na wadze ale za to zyskiwałam siłe
-Więc, powiesz mi? Bo naprawdę jestem ciekawy, co im powiesz. Ja wiem tylko co powiedziałby ktoś inny.
- Nie nie powiem to moja sprawa-Użyłam trochę mocy ducha która przywróciła mi dawny wygląd
-Jesteś taka jak zwykle- wilk wstał- Ty po prostu nie wiesz.
- Ja to wiem tylko po co mam Ci to mówić i jemu też-wskazałam na Alana-Na razie nie trzeba się martwić pomyślę nad tym jak mnie zapytają gdzie tata
-Stanie się to wcześniej niż ci się wydaje. A teraz, mam lepsze rzeczy do roboty niż gadanie z tobą. A teraz spójrz na niego ostatni raz.
C.D.N
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz