Była ciemna noc. lłask księżyca roświetlał dróżkę, którą szedłem. Nie mogłem uwierzyć w to, że przez wielką głupotę wyrzucili mnie z watahy, do ktorej wcześniej należałem. Cały czas chodzi mi po głowie samicy alpha „ Jak mogłeś to zrobić!”, „ Wynoś się z tąd!”. Te i owe teksty nie odpuszczały, ale mniejsza o to. Przecież musiałem poszukać miejsca, w którym schronię się na przynajmniej jedną noc. Zszedłem z drogi i weszłem w głebiny lasu. Jego ciemność przyprawiała mnie o dreszcze. Nie zwarzając uwagi na strachliwe dźwięki i łamiące się pode mną gałęzie drzew, wędrowałem przed siebie. Nie sądziłem, że aż tyle czasu zajmie mi chodzenie w poszukiwaniu schronienia. Szedłem i szedłem, gdy w końcu znalazłem duży głaz, a pod nim było wyścielane liściami posłanie. Bingo! I tego właśnie chciałem, idealne miejsce. Szybkim truchtem pobiegłem w stronę mojego, tymczasowego schronienia.
Kiedy miałem już zamykać oczy usłyszałem zbliżające się w moją stronę kroki. Szybko podniosłem się z miłego posłanka i swoim bystrym wzrokiem szukałem tego kogoś. Schowałem się za drzewem, a w oddali ujrzałem zbliżającą się do mnie wilczycę. Była ona piękna niczym kwiat róży. Małymi krokami zbliżałem się do niej, ale chyba ona mnie wcześniej zauważyła.
- Witaj włuczęgo. Jak się zwiesz? – zapytała?
- Nazywam się Dylan. A ty jak się nazywasz?
- Amy, nazywam się Amy.
- Cóż za piękne imię dla pięknej wilczycy. – powiedziałem, a na jej policzkach malowały się rumieńce.
- Och nie przesadzaj. Dobrze, mniejsza z tym. Drogi Dylanie, czy należysz do jakiejś watahy? – zapytała Amy. Ze spuszczoną głową w dół zacząłem opowiadać całą historię.
Amy z wyrazami współczucia kazała mi pójść za nią. Czyżby chciała mnie zaprowadzić do swojej watahy? Tego to już nie wiem. Nie zwracając uwagi na nic podąrzałem na jej krokami.
<Amy ? >
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz